าฉู่ เพราะหวังว่าต้าฉู่สามารถช่วยชีวิตท่านได้เป็นแบบนี้ใช่ไหม?”“ไม่ ใช่” กล่าวอย่างเด็ดขาดและกัดฟันกรอด1211
เฮ่อฟังถือไม้เท้าด้วยตัวเขาเอง ปัดไปที่หน้าอกของฉินหรูเหลียงสองสามครั้งฉินหรูเหลียงถอนหายใจสองครั้ง แต่เฮ่อฟังหอบเล็กน้อยและกล่าวว่า “หากท่านยอมรับ ยังสามารถลดความเจ็บปวดทางผิวหนังลงได้ แต่ต่อให้ท่านไม่ยอมรับ ฉินหรูเหลียง ท่านยังคิดว่าท่านสามารถเป็นแม่ทัพใหญ่ได้อีกงั้นหรือ? ท่านเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ ท่านคิดว่าท่านจะทำอะไรได้?”“ต่อให้ข้าไม่สามารถทำอะไรได้เลย ก็ไม่ใช่ตาของท่านที่เป็นเพียงคนทรยศประจบสอพลอมากำเริบเสิบสาน”เฮ่อฟังมองดูสองมือของฉินหรูเหลียง หัวเราะอีกครั้งและกล่าวว่า “ข้าไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นท่านแม่ทัพใหญ่อย่างท่านจะมานั่งคุกเข่าต่อหน้าข้าที่เป็นแค่คนทรยศประจบสอพลอ เมื่อก่อนตอนอยู่ในราชสำนัก ยังเห็นท่านองอาจผึ่งผายอยู่เลย”เขาเดินไปที่ผนังเพื่อหยิบเชิงเทียน และเดินไปที่หน้าของฉินหรูเหลียง มองดูแผลเป็นที่โดดเด่นบนข้อมือของเขา ที่เพิ่งจะรักษาหายไม่นาน เผยให้เห็นเป็นสีแดงจาง ๆเฮ่อฟังเทนํ้ามันขี้ผึ้งร้อน ๆ ในเชิงเทียนลงบนแผลเป็นของฉินหรูเหลียงทันทีฉินหรูเหลียงไม่สามารถออกแรง ไม่สามารถให้เฮ่อฟังเห็นได้ว่ากล้ามเนื้อที่มือของเขายังเคลื่อนไหวได้ แต่นํ้ามันขี้ผึ้งที่กำลังลวกแผลเป็นของเขานั้นความรู้สึกแสบร้อนกลางอกเจ็บปวดยิ่งกว่าการตัดข้อมือและทำให้เส้นเอ็นหักเสียอีกเฮ่อฟังกล่า
