่ทัพ ตอนนี้ควรทำเช่นไร? หรือต้องการให้บ่าวไล่พวกเขาออกไป?”พ่อบ้านถาม“ไม่ต้องไล่ออกไป” ฉินหรูเหลียงตอบ “รู้ว่าเป็นใครบ้างก็ได้แล้ว ยังไม่ต้องแหวกหญ้าให้งูตื่น”ครั้งนี้ฉินหรูเหลียงไม่สามารถปฏิบัติตามความปรารถนาขององค์จักรพรรดิได้ครั้งหน้าก็ไม่อาจรู้ได้ว่าองค์จักรพรรดิจะหาใคร และใช้วิธีการอย่างไรฉินหรูเหลียงหัวเสียเอามาก เขาไม่ต้องการให้เฉินเสียนรับเรื่องทั้งหมดไว้แต่เพียงผู้เดียว แต่ตอนนี้เรื่องดันมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็เหมือนเป็ดที่ถูกไล่ลงจากหิ้งเขาที่เป็นผู้ชายไม่เอาไหน ถูกเฉินเสียนด่าว่าเป็นผู้ชายที่ทรยศต่อคนรัก ฟังจนหูแทบจะได้ยินเสียงรังไหมก่อนที่พ่อบ้านจะออกไปก็ได้พูดเกลี้ยกล่อมเขา “ท่านแม่ทัพ องค์หญิงเป็นคนเจ้าอารมณ์ บ่าวขอร้องท่าแม่ทัพอย่าได้ทำให้องค์หญิงลำบากใจเลย หากไม่ใช่เพราะองค์หญิงเดินทางไปทางตอนใต้…”ฉินหรูเหลียงจ้องมองไปที่พ่อบ้านอย่างเย็นชาและถามว่า “สรุปแล้วเจ้าเป็นพ่อบ้านของเธอหรือของข้า?”1201
พ่อบ้านตอบ “บ่าวแค่คิดว่า บ้านหลังนี้ไม่ว่าท่านแม่ทัพหรือองค์หญิง ก็ขาดใครไปไม่ได้…”ฉินหรูเหลียงรู้สึกหม่นหมองอย่างมิอาจอธิบายได้ตอนนี้จิตใจของเฉินเสียนก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ ยากที่จะพูดถึงอนาคตข้างหน้านับจากนี้ไม่ช้าก็เร็วจวนแม่ทัพก็ไม่สามารถรักษาเฉินเสียนไว้ได้พ่อบ้านตอบกลับ “ส่วนเรื่องที่องค์หญิงด่าว่าไปนั้น ท่านแม่ทัพโปรดอย่าเก็บมาคิด ลดการฟังลงก็จะดี”ฉินหรูเหลียงเอามือไพล่หลัง
