นแน่แท้คนกลุ่มนั้นพากันเดินมาทางนี้ เงาของคนเหล่านั้นผ่านช่องของประตูลานทีละคนซูเจ๋อกำลังสังเกตความเคลื่อนไหวของด้านนอก ใบหน้าของเฉินเสียนใกล้กลับใบหน้าของเขาเป็นอย่างมากถึงแม้ว่าคนกลุ่มนั้นจะอยู่เพียงแค่ด้านนอกเท่านั้น แต่เฉินเสียนกลับรู้สึกว่าอยู่ในอ้อมแขนของเขาแบบนี้ รู้สึกปลอดภัยเหลือเกินเวลานั้นเอง หญิงสาวเจ้าของบ้านที่ได้ยินเสียงดังมาจากลานสวน จึงได้ออกมาดูนึกไม่ถึงเลยว่าจะเจอคนแปลกหน้าสองคนอยู่ในบ้านของตัวเองเจ้าของบ้านทั้งอึ้งทั้งตกใจ จึงเตรียมจะพูดขึ้น1133
แต่ถ้าหากนางออกเสียงแม้แต่นิดเดียว เฉินเสียนและซูเจ๋อคงจะถูกหาเจออย่างไม่ต้องสงสัยเฉินเสียนรีบโบกไม้โบกมือทำท่าทางให้นางเงียบ ซูเจ๋อเองก็ควักเงินก้อนออกมาจำนวนหนึ่งให้นางดูหญิงสาวเจ้าของบ้านที่ไม่เคยได้เห็นเงินก้อนที่ก้อนใหญ่ขนาดนี้ จึงกลืนคำพูดลงคอไปนางได้ยินเสียงดังมาจากด้านนอก ลานสวนที่เล็กขนาดนี้ไม่สามารถเก็บเสียงได้ และดูออกว่าชายหญิงคู่นี้กำลังหลบหนีคนอยู่เห็นรูปลักษณ์ของชายและหญิงสองคนนี้ก็ไม่ได้เหมือนผู้ร้ายอะไร นางจึงก้าวเข้ามา ซูเจ๋อก็วางก้อนเงินลงบนฝ่ามือของนาง จากนั้นนางก็เดินกลับไปหญิงเจ้าของบ้านจึงปิดประตูลง และไม่ได้สนใจอีกเลย เหลือไว้เพียงซูเจ๋อกับเฉินเสียนอยู่ในลานสวนเล็กๆ แห่งนี้ ทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นเฉินเสียนมองหน้าซูเจ๋อเงียบๆ ซูเจ๋อเองก็ก้มลงมาสบตากับเธอ จึงเห็นเธอถอนลมหายใจเบาๆจากนั้นเฉิน
