รอบๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจนั้น เฉินเสียนก็สบตาเข้ากับดวงตาที่ลุ่มลึกคู่หนึ่ง ใบหน้านั้นถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากที่คุ้นเคยเธอสะดุ้งไปทั้งตัว และรู้สึกบีบหัวใจขึ้นมาชุดสีดำสนิททั้งชุด ค่อยๆ หมุนตัว แทรกเข้าไปในกลุ่มท่ามกลางฝูงชนเฉินเสียนกลัวว่าเขาจะไปไกล แล้วจะมองไม่เห็น จึงรีบส่งหลิ่วเหมยอู่ให้กับแม่นมซุย พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “พวกเจ้ากลับไปก่อน”เมื่อพูดจบ ไม่รอให้แม่นมซุยและอวี้เยี่ยนได้ทันตอบอะไร เฉินเสียนก็พุ่งตรงเข้าไปยังท่ามกลางผู้คน อวี้เยี่ยนที่อยากจะวิ่งตามแต่ก็ตามไม่ทันถนนพลุกพล่านเต็มไปด้วยราษฎร ตอนมาแออัดแบบไหน ตอนกลับไปก็แออัดแบบนั้นเฉินเสียนอยากจะตามเขาให้ทัน แต่น่าเสียดายที่ตัวเธอนั้นถูกฝูงชนที่แออัดเบียดแน่นจนเดินต่อไปไม่ได้ จึงทำได้แค่เอนเอียงไปตามแรงผลักเท่านั้น1120
เวลานี้เฉินเสียนก็ได้สังเกตเห็นว่าแม่นมซุยและอวี้เยี่ยนไม่ได้ตามมาด้วย แต่คนที่ตามมาจับตามองเธอจากจวนท่านแม่ทัพนั้นยังคงตามหลังมาติดๆ ไม่ไกลมากแบบนี้ เธอจะไล่ตามเขาให้ทันได้อย่างไรกันเฉินเสียนมองเงาแผ่นหลังของชายชุดดำที่ยิ่งอยู่ก็ยิ่งไกลออกไปขึ้นเรื่อยๆ จู่ๆก็รู้สึกเป็นกังวลและร้อนใจขึ้นมา เธอจะต้องสลัดตัวออกจากกลุ่มคนที่ติดตามเธอมาให้ได้ก่อน จึงจะสามารถตามหาเขาได้เฉินเสียนจึงตัดใจทิ้งเงาแผ่นหลังของชายชุดดำนั่นก่อน แล้วจึงค่อยๆ เบียดซ้ายมุดขวาท่ามกลางฝูงคน พยายามหลีกเลี่ยงการเป็นเป้าสายตาเธอที่ทั้งมุดทั้งเบีย
