สามารถที่จะควบคุมหัวใจที่เต้นอย่างบ้าคลั่งนี้ได้ ผ่านไปเนิ่นนานก็ไม่ยอมจะนิ่งสงบลงเธอรออยู่พักใหญ่ แต่ก็ยังไม่เห็นมีใครตามมา จึงนึกขึ้นในใจว่าคงจะสลัดพวกสายสอดแนมเหล่านั้นพ้นแล้วเฉินเสียนขยับเท้า ยืนขึ้นตรง จากนั้นก็มุ่งตรงเข้าไปในตรอกที่ค่อนข้างแคบนี้อย่างรวดเร็ว เธอพยายามใช้ทางลัดเพื่อกลับไปยังจุดที่เจอกับเขาเมื่อครู่นี้เงาแผ่นหลังของชุดที่ดำสนิทและชายชุดที่ยาวสลวยนั่นหน้ากากนั่นนัยน์ตาที่ลุ่มลึกและระมัดระวัง1122
และแววตาที่มองเธออย่างลึกซึ้งในขณะที่เขาหมุนตัวกลับไปทุกๆ อย่างพุ่งเข้าสู่กลางความรู้สึกของเฉินเสียนอย่างจัง ราวกับต้องมนต์สะกด ทุกส่วนทั่วทั้งร่างกายของเธอคอยเพรียกหาครํ่าครวญ ว่าต้องตามหาเขาให้ได้ต้องหาเขาเจอให้ได้ซูเจ๋อแม้คนทั้งพิภพอาจจะไม่รู้ แต่เฉินเสียนมองแค่ปราดเดียวก็จำเขาได้ในทันทีไม่ผิดแน่ ต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน
1123
