ฉินหรูเหลียงนิ่งสงบไม่ไหวติงแม้แต่นิดเดียว ผ่านไปเนิ่นนานแล้วจึงพูดขึ้นว่า : “นางตั้งใจจะทำร้ายเจ้าหรือ ข้าไม่ได้ยินนางพูดอะไรเกินเลยแม้แต่คำเดียวกลับได้ยินเจ้าพูดเสียมากกว่า”“นั่นเป็นเพราะนางมีเจตนาไม่ดี……”ฉินหรูเหลียงหรี่ตามองนาง นัยน์ตาเย็นยะเยือกราวกับขุนเขาและคลื่นยักษ์ที่กำลังคำราม ไร้ซึ่งความเมตตาปรานี หากแต่คำพูดที่พูดออกมานั้นกลับสงบสุขุมยิ่ง : “คนที่เจตนาไม่ดี คงจะเป็นเจ้าเสียมากกว่า ตั้งแต่ข้าเกิดมา ยังไม่เคยเจอสตรีใดที่มีจิตใจลุ่มลึกแยบยลไปด้วยอุบายและสามหาวอย่างเจ้ามาก่อน”“ไม่ใช่เจ้าค่ะ……มันไม่ได้เป็นแบบนี้เจ้าค่ะ……”ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า : “เจ้าบอกว่าคนอื่นทำร้ายเจ้า เจ้าถูกผู้อื่นกระทำด้วยความเลวทราม แต่คนที่ทั้งเลวและทรามที่สุด ไม่ใช่ใครอื่นใดแต่เป็นเจ้าต่างหาก จิตใจเลวทรามซับซ้อนซ่อนเงื่อนตั้งแต่อายุยังน้อย ไม่มีผู้ใดเกินเจ้า”ฉินหรูเหลียงพูดต่อว่า : “หากวันนี้เจ้าเดินออกไปจากที่นี่ด้วยตัวเอง ข้าจะถือเสียว่าเจ้าไม่เคยปรากฏตัวที่นี่ ไม่อย่างงั้น ก็อย่าหาว่าข้าผลักไสไล่ส่งเจ้าก็แล้วกัน”เซียงหลิงยืนอึ้งอยู่ข้างๆในตอนแรกนางตั้งใจโน้มน้าวหลิ่วเหมยอู่ให้มาปรับความเข้าใจแท้ๆ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีบทสรุปแบบนี้1104
หลิ่วเหมยอู่ทำผิดมากเกินไป ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถรั้งอะไรไว้ได้หลิ่วเหมยอู่นํ้าตานองหน้า จ้องมองฉินหรูเหลียงอย่างไม่เชื่อสายตา : “ท่านจะไล่ข้าหรือ
