ท่านสุดหัวใจ และจากท่านไปไม่ได้จริงๆ……”“หากเจ้ารักข้าจริง เจ้าจะกีดกันสิ่งที่ข้ารักหรอกหรือ?” ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่สงบและสุขุม : “ในทุกๆ คำพูดที่เจ้าพูดออกมาและสิ่งที่ข้าได้ยินมาทั้งหมดนั้น มันทำให้ข้ารู้สึกว่าเจ้ารักตัวของเจ้าเองเท่านั้น เพราะว่าเจ้ารักแค่ตัวเอง เจ้าคิดถึงเพียงสิ่งที่เจ้าต้องการและทำได้ทุกอย่างเพื่อตอบสนองตัวเอง”หากนางรักฉินหรูเหลียงจริง นางจะกีดกันคนที่เขาชอบ ปิดบังเขามานานหลายปีขนาดนี้หรือ? นางรักฉินหรูเหลียง แต่กลับสนใจแค่ว่านางจะได้รับผลพลอยได้จากเขามากน้อยแค่ไหนหรือ?คนฉลาดมองปราดเดียวก็สามารถเห็นชัดอย่างทะลุปรุโปร่ง นางรักแค่การปกป้องทะนุถนอมจากฉินหรูเหลียงที่มีต่อนางก็เท่านั้น ก็แค่เพียงอยากได้ความรักของฉินหรูเหลียงนางไม่รู้จักการให้และการเอาใจใส่เลย รู้จักเพียงแต่ร้องขออย่างไม่มีที่สิ้นสุดความรักแบบนี้จึงทำให้ฉินหรูเหลียงรู้สึกเหนื่อยล้าและอ่อนแรงอย่างเช่นทุกวันนี้ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นว่า : “เป็นอย่างนี้ก็ดีไปอีกแบบ ทั้งเจ้าและข้าต่างก็จะได้มีการตัดสินใจครั้งสุดท้ายอย่างชัดเจน หลายปีมานี้ข้าดูแลเจ้าอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่นิด ข้าไม่เคยรู้สึกผิดหรือเสียใจแม้สักครั้ง ข้าขอเตือนเจ้า รีบออกไปจากที่นี่ก่อนที่ข้าจะไร้ซึ่งความเมตตา”หลิ่วเหมยอู่ถามขึ้นว่า : “หากข้าไม่ยอมจากไปล่ะ?”1107
ฉินหรูเหลียงมองนางอยู่เนิ่นนาน หลิ่วเหมยอู่ที่นึกว่าเขากำลังใ
