จอ่อนลงแล้วแต่กลับได้ยินเขาพูดขึ้นว่า : “จุดจบแบบเซียงซั่น เจ้าต้องการแบบนั้นหรือ?”หลิ่วเหมยอู่ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นแววตาของนางก็สิ้นหวังขึ้นมา : “ท่านแม่ทัพจำเป็นต้องตัดรอนกันถึงเพียงนี้หรือเจ้าคะ?”ฉินหรูเหลียงจึงพูดขึ้นว่า : “จะให้สิ้นเยื่อขาดไยกว่านี้ก็ยังได้ ข้ายังสามารถส่งเจ้าไปรวมกับหลิ่วเฉียนเฮ้อในนามของหลิ่วเชียนเสวี่ยได้ด้วย”หลิ่วเหมยอู่อึ้งจนตาค้าง นางไม่กล้าที่จะเชื่อว่าคำพูดนี้จะออกจากปากของฉินหรูเหลียงได้นางฟุบลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงฉินหรูเหลียงรู้ว่านางจะเลือกทางไหน เพราะนอกจากเลือกที่จะจากไป นางเองไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วจากนั้นเซียงหลิงก็พาหลิ่วเหมยอู่กึ่งลากออกจากสวนสระวสันตฤดูไปตามคำสั่งฉินหรูเหลียง หลิ่วเหมยอู่ที่ราวกับไร้ซึ่งจิตวิญญาณไปแล้ว นางไม่มีการตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้นบรรยากาศในห้องเงียบสนิทไปพักใหญ่แผ่นหลังที่สูงใหญ่และเย็นยะเยือกของฉินหรูเหลียงนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาที่หันหลังให้เฉินเสียนอยู่ ได้วางมือข้างหนึ่งคํ้าขอบโต๊ะไว้เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : “ดูเหมือนว่าความสุขที่ไม่คาดคิด ได้กลายเป็นความตกใจที่ไม่คาดคิดไปเสียแล้ว”“ท่านรู้เรื่องที่นางทำทั้งหมดตั้งแต่แรกแล้วหรือ?”1108
“ก่อนหน้านี้เคยได้ยินมานิดหน่อย แต่รายละเอียดเบื้องลึกก็เพิ่งมารู้วันนี้นี่แหละ”เฉินเสียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นอย่างนุ่มนวลว่า : “ฉินหรูเหลียง หากว่าท่านรู้สึกทรมานใจ ท่าน
