สามารถให้อภัยนางได้นะ ข้าเพียงแค่อยากให้ท่านได้รับฟัง ส่วนท่านจะตัดสินใจอย่างไรนั้นข้าจะไม่ยุ่ง”“ให้อภัยนาง ข้าจะยิ่งรู้สึกปวดใจ” เขาปล่อยมือจากขอบโต๊ะอย่างแผ่วเบาเดินไปยังทิศทางนอกประตู พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ท่านคงจะรู้สึกว่าข้าเหมือนคนที่โง่เขลา”ไม่รอให้เฉินเสียนได้ทันตอบ ฉินหรูเหลียงก็สาวเท้าเดินจากไปทันทีเฉินเสียนมองเงาแผ่นหลังของเขา จริงๆ แล้วเธอไม่ได้คิดแบบนี้เลยแม่นมซุยที่ได้สติก่อน รีบเดินไปปิดประตูลง เพื่อหยุดลมหนาวที่พัดเข้ามาจากข้างนอกประตูนั่นอวี้เยี่ยนยังคงอึ้งไม่หาย นางพูดขึ้นว่า : “นางหลิ่วถือว่าจบสิ้นทุกอย่างแล้วหรือ? ไม่มีโอกาสจะกลับตัวแล้วใช่ไหมเพคะ?”“คงงั้นกระมัง”“จบไปอย่างง่ายๆ แบบนี้น่ะหรือเพคะ?” อวี้เยี่ยนพูดต่อว่า : “ไม่รู้สึกยินดีกับการที่แก้แค้นสำเร็จหรือเพคะ?”เฉินเสียนหัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “การแก้แค้นไม่เคยเป็นเรื่องที่น่ายินดีหรอก อีกอย่างแค่นี้จะไปเรียกว่าเป็นการแก้แค้นได้อย่างไรกัน”“องค์หญิง เวลานึกถึงเรื่องที่นางหลิ่วเคยกระทำ จับนางมาลงมีดพันกรีดหมื่นแร่ก็ยังไม่สาสมเลย! จิตใจของนางชั่วร้ายการกระทำเลวทราม วางแผนแยบยลมากมายขนาดนั้น ยังจะหันมาเกลียดองค์หญิงอีก คนแบบนี้ไร้ซึ่งยางอายสิ้นดี!”
1109
