“เพราะท่าน ทุกอย่างในโรงเรียนไท่จึงเป็นไปอย่างราบรื่นสำหรับข้า และก็เป็นเพราะท่าน ข้าจึงได้เจอท่านแม่ทัพอยู่บ่อยครั้งในตอนนั้น”เมื่อกล่าวถึงฉินหรูเหลียง ใบหน้าของหลิ่วเหมยอู่ก็ปรากฏรอยยิ้มที่นุ่มนวลก่อนจะกลายเป็นรอยยิ้มที่ขมขื่นและเต็มไปด้วยความอิจฉา “ในตอนนั้นเขาปฏิบัติต่อท่านเป็นอย่างดี ไปส่งท่านที่โรงเรียนทุกวัน เย็นชากับคนอื่น แต่ยิ้มให้ท่านเพียงผู้เดียว ทั้งยังปีนต้นแอปริคอตและเด็ดลูกแอปริคอตที่ยอดบนสุดมาให้ท่านเสวย”“เป็นเพราะท่าน ข้าจึงได้สัมผัสกับความดีของเขา ไม่เคยมีใครปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ ข้าอิจฉาจริงๆ” หลิ่วเหมยอู่จมดิ่งอยู่ในภาพวันวาน “อิจฉาและริษยา”“แต่ความริษยาเป็นสิ่งที่น่ากลัวมากจริงๆ มันหยั่งรากลึกอยู่ในใจของข้าและเติบโตขึ้นทุกวัน ทำให้ข้าเพิกเฉยไม่ได้ ทำให้ข้าเกิดความคิดอื่นๆ… ข้าอยากให้เขาปฏิบัติต่อข้าอย่างดีเหมือนท่าน”หลิ่วเหมยอู่มองเฉินเสียนด้วยใบหน้าที่ไร้ซึ่งความสำนึกผิด นางกล่าวว่า“ท่านเป็นองค์หญิง ท่านมีทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในมือ แต่ข้าไม่ใช่ สิ่งเดียวที่ข้าต้องการคือความอบอุ่นและการปกป้องที่แสนจะเรียบง่ายข้าคิดว่า ท่านก็แค่เสียคนที่ดีกับท่านไปแค่คนเดียว ยังมีคนอีกมากมายที่ปฏิบัติต่อท่านเป็นอย่างดี ทว่าสำหรับข้า ข้าต้องการเพียงแค่คนคนเดียวที่ดีกับข้าเท่านี้ข้าก็พอใจแล้ว”1092
ดวงตาภายใต้คิ้วคมของฉินหรูเหลียงดูประหนึ่งดวงดาวที่หนาวเหน็บ เขาขบริมฝีปากแน่น แม้แต่ล
