ินเสียนรู้ยังไม่ทันที่เฉินเสียนจะถามอะไร หลิ่วเหมยอู่ก็พูดออกมาเองว่า “จริงๆ แล้วหยกนั่นข้าเป็นคนเอามาเอง เพียงแต่นั่นเป็นสิ่งที่องค์หญิงมักสวมติดตัว แม้ว่าข้าจะได้มา แต่ก็เก็บมันไว้ไม่ได้ ข้าก็เพียงแค่ทิ้งมันไว้ที่ต้นหลิว รอจนกระทั่งทุกคนไปพบ”1094
เฉินเสียนเลิกคิ้ว “เจ้าพูดได้ชัดเจนดีจริงๆ”“ท่านเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร ข้าไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไป เพราะท่านจะต้องมาเอาคืนข้าแน่ๆ เมื่อท่านแน่ใจว่าข้าทำลายมิตรภาพของพวกท่าน”“ข้าเองก็ดีใจที่ท่านรังแกข้า เพราะเมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านแม่ทัพจะยิ่งเกลียดท่านท่านเป็นองค์หญิงที่มีผู้คนล้อมหน้าล้อมหลัง แต่ข้าโดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่ง มีเพียงท่านแม่ทัพเท่านั้นที่ปกป้องข้า ดังนั้นทุกๆ ครั้งเขาจะเห็นว่าท่านรังแกข้ากลั่นแกล้งข้า”“ความจริงบางครั้งข้าก็ตั้งใจปะทะกับท่าน ตั้งใจให้ท่านรังแก หลังจากนั้นพวกท่านก็ค่อยๆ ห่างกันไป แต่เขาก็ยังคงใช้เวลานานเช่นเดิมกว่าจะลืมท่านได้หมดหัวใจ”ทว่าตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉินหรูเหลียงก็ไม่เคยยิ้มอย่างสดใสเหมือนตอนที่ยังเยาว์วัยอีกเลยตอนนี้ความจริงถูกเปิดเผยจนหมดแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าฉินหรูเหลียงจะได้ยินชัดหรือไม่ไม่ว่าใครก็คิดไม่ถึง ในตอนนั้นทุกคนยังเด็กและไม่มีประสบการณ์ แต่หลิ่วเหมยอู่ผู้บริสุทธิ์ไร้เดียงสากลับเริ่มวางแผนไว้ตั้งแต่แรกในเวลานั้นหลิ่วเหมยอู่รู้ดีว่าสิ่งที่ตนเองต้
