ๆ ที่ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่ท่านคือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ซึ่งเป็นที่รักยิ่ง และเขายังกังวลเกี่ยวกับผลได้ผลเสียของตนเอง”1093
“ทุกครั้งที่ข้านัดเขาออกมาในนามของท่าน ทุกครั้งที่เขาเห็นว่านั่นคือข้าท่านแม่ทัพจะคิดว่าท่านไม่ต้องการอยู่กับเขา ท่านจึงส่งให้ข้าไปแทนอย่างขอไปทีดังนั้นท่านแม่ทัพจึงทำในสิ่งที่ท่านต้องการโดยการอยู่ด้วยกันกับข้าในภายหลัง”“แต่ท่านรู้หรือไม่ ข้าต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมากจึงจะค่อยๆ เข้าไปอยู่หัวใจของเขาได้”เฉินเสียนจำสถานการณ์ที่สับสนวุ่นวายในอดีตขึ้นมาได้ เธอจึงถามไปว่า“เกิดอะไรขึ้นตอนที่ข้ากับเขาทะเลาะกันอย่างรุนแรงคราวนั้น”“คราวนั้น…” หลิ่วเหมยอู่กล่าว “ท่านพบว่าข้าแอบเขียนจดหมายนัดท่านแม่ทัพให้ไปเจอกันที่สวนแอปริคอต และท่านก็พบว่าข้าพยายามใช่เล่ห์เหลี่ยมเพื่อทำลายมิตรภาพระหว่างท่านกับท่านแม่ทัพ จากนั้นท่านก็ไม่ได้คบหากับข้าอีก แต่คราวนั้นท่านบอกว่าข้าขโมยหยกของท่านไปและต้องการจะค้นตัวข้า”หลิ่วเหมยอู่ยิ้มและกล่าวว่า “ข้าดีใจมาก ที่ในที่สุดท่านแม่ทัพก็ก้าวออกไปข้างหน้าเพื่อปกป้องข้า ในที่สุดเขาก็ไม่ชินกับท่าทีที่เย่อหยิ่งและเอาแต่ใจของท่าน”“ต่อมาแทนที่จะค้นหาที่ตัวของข้า เราก็ไปค้นหารอบๆ โรงเรียน จนในที่สุดก็พบหยกที่ท่านทำหายที่ต้นหลิว พอท่านแม่ทัพรู้ว่าท่านจงใจใส่ร้ายให้ข้าเสียหายเขาก็ทะเลาะกับท่านอย่างรุนแรง”หลังจากนั้นเขาก็พาหลิ่วเหมยอู่จากไป นี่คือสิ่งที่เฉ
