“ขอโทษ? เจ้าทำอะไรผิดงั้นหรือ”หลิ่วเหมยอู่ตอบว่า “เมื่อก่อนข้าทำผิดไว้มาก ข้าทำร้ายให้องค์หญิงให้ได้รับบาดเจ็บ มันเป็นความผิดของข้า ข้าอยากขอให้องค์หญิงอภัยให้ข้า จากนี้ต่อไปข้าตั้งใจจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น ไม่ทำให้องค์หญิงต้องทรงลำบากพระทัยอีก”เฉินเสียนเอ่ยอย่างขบขันว่า “เหมยอู่ เจ้าคงลำบากใจมากกว่าจะพูดคำเหล่านี้ออกมาได้ ปากบอกว่าขอโทษ แต่นอกจากคำพูดที่แห้งแล้งเหล่านี้ ข้าไม่เห็นว่าเจ้าจะมีความจริงใจตรงไหนเลย”“เช่นนั้นองค์หญิงจะให้ข้าทำอย่างไร” หลิ่วเหมยอู่ถามเฉินเสียนเอ่ยเรียบๆ ว่า “ไม่ใช่ว่าเจ้าร้องไห้เก่งหรอกหรือ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ต่อหน้าท่านแม่ทัพเจ้าร้องไห้จะเป็นจะตาย ช่างบริสุทธิ์ใจอย่างแท้จริง ตอนนี้ถ้าเจ้าร้องไห้อาจจะดูจริงใจขึ้นมาหน่อย”“องค์หญิงดูหมิ่นข้ารึ” ใบหน้าของหลิ่วเหมยอู่ซีดเผือด แววแห่งความเกลียดชังที่ไม่อาจลบล้างค่อยๆ ปรากฏขึ้นในแววตาของนางอย่างควบคุมไม่ได้“ข้าดูหมิ่นเจ้าอย่างไรกัน” เฉินเสียนกล่าว “ข้าขอให้เจ้ามางั้นรึ”เซียงหลิงกระซิบเตือนอยู่ทางด้านหลัง “นายหญิง อย่าลืมนะเจ้าคะว่ามาที่นี่ทำไม…”1086
หลิ่วเหมยอู่พยายามอดทนอดกลั้นและกล่าวว่า “เป็นข้าเองที่มาเพื่อขอโทษครั้งนี้ข้าต้องการปรับความเข้าใจกับท่านจริงๆ ข้ายอมก้มหัวให้ท่านทุกอย่าง ท่านจะว่าอย่างไรบ้าง”เฉินเสียนหัวเราะเยาะและกล่าวว่า “เจ้าเป็นฝ่ายก้มหัวให้ข้าเอง ข้าจึงต้องยอมรับมัน? เจ้ามาหาข้าเพื่อขอโทษ ข้
