ยู่นางกำนัลยกถ้วยยาไปแล้ว เฉินเสียนก็อุ้มเจ้าน่องน้อยขึ้น ทันใดนั้นก็ทั้งรักทั้งหอมแนบชิดกันเจ้าน่องน้อยราวกับรับความรักของเธอไม่ไหวแล้ว เริ่มปีนออกจากอ้อมกอดเฉินเสียนจะให้โอกาสเขาที่ไหนกันล่ะ เศร้าสลดใจชั่วขณะ กอดอุ้มต่อแล้วก็ร้องไห้ออกมาเฉินเสียนร้องไห้ด้วยแล้วกล่าวว่า“เป็นลูกชายแท้ๆของแม่เองนะ~เป็นสุดที่รักของแม่นะลูกชาย~”ฉินหรูเหลียงฟังอยู่ด้านข้างขนลุกซู่ขึ้นมา แต่ต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากทางด้านนอกกำลังเดินมาเฉินเสียนยังร้องไห้แล้วกล่าวว่า “โชคดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นแม่เสียใจตายเลย……สุดที่รักเจ้าต้องเป็นเด็กดีนะ อยู่ในพระราชอุทยานแห่งนี้เจ้าต้องเชื่อฟังรู้หรือไม่? และก็โชคดีที่เสด็จลุงของเจ้าเอาใจใส่ รักทะนุถนอมเจ้า เจ้าป่วยได้รับเจ้าเข้ามาดูแลภายในพระราชวัง ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี……”เธอร้องไห้จนทำอะไรไม่ถูก เลอะเลือนไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง กล่าวขึ้นว่า“ในพระราชวังใส่ชุดสวยงามกินของอร่อย ทุกอย่างล้วนดีหมด หมอหลวงที่นี่มากมาย เพียงเจ้าอยู่ที่นี่ก็สามารถดีขึ้นได้อย่างรวดเร็ว แค่เจ้าดีขึ้น แม่ก็ดีใจแล้วนะ…..ต่อไปเจ้าต้องขอบพระทัยเสด็จลุงของเจ้าให้ดีล่ะรู้หรือไม่?”1031
เจ้าน่องน้อยเริ่มดิ้นรนให้กับเฉินเสียนหนึ่งยกด้วยท่าทางที่ว่า “ข้าฟังไม่เข้าใจว่าท่านกำลังพูดสิ่งใด” เขาคิดที่จะหลุดพ้นจากอ้อมกอดของเฉินเสียนผลสรุปเพิ่งจะปีนป่ายก็ถูกเฉินเสีย
