องเฉินเสียนเลยแม้แต่น้อย แต่ปากเล็กๆเม้มช้าๆ แววตาที่แยกออกถูกผิดก็มีความชื้นแทรกซึม1028
เขานิ่งเหมือนเดิม แต่ทว่าเล่นแง่อยู่ต่อมานางกำนัลป้อนยา ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ยอมกินนางกำนัลที่นำทางมากล่าวขึ้นทันทีว่า“องค์หญิงจิ้งเสียนเสด็จมาแล้ว”นางกำนัลที่ป้อนยาได้วางยาลงแล้วลุกขึ้นทำความเคารพ หลังจากนั้นถอยไปอีกด้านนํ้าเสียงของฉินหรูเหลียงแผ่วเบาอย่างไม่ตั้งใจ กล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าอยากมาดูเขาหรือ ตอนนี้มาถึงหน้าประตูแล้ว แต่ทว่าเหตุใดไม่เข้าไปเล่า?”เวลานี้เฉินเสียนเลยได้ยกฝีเท้าก้าวเข้าไป นั่งลงข้างเตียงของเจ้าน่องน้อยอย่างช้าๆตอนที่เธอเอื้อมมือไปลูบเจ้าน่องน้อย เขาหลบบ้างเล็กน้อย เพียงแต่หลบไม่พ้น เขาถูกเฉินเสียนจับได้ กอดไว้ในอ้อมอกเวลานั้นเธอรู้สึกเปล่งประกายอีกครั้งอย่างแปลกประหลาด ราวกับทำให้เธอเพลิดเพลินเหมือนบ้าคลั่งถึงอย่างไรวันนี้เฉินเสียนร้องไห้จนมากพอแล้ว เธอถือโอกาสให้ตัวเองร้องไห้ออกมาเสียเลย โอบกอดร่างกายนุ่มนิ่มไว้ ลูบอย่างบางเบาที่ผมของเขา แล้วรํ่าไห้อยู่ตลอดเวลาเธอรํ่าไห้จนเจ้าน่องน้อยกระวนกระวายใจราวกับเมื่อก่อนท่านแม่ของเขาไม่เคยกอดเขาแล้วรํ่าไห้เช่นนี้เลย
1029
