ยืนอยู่หน้าประตูห้อง หยุดชะงักฝีเท้า ร่างกายหยุดนิ่งที่หน้าประตูเธอหลุบตาขึ้นเห็นเด็กน้อยที่โอนอ่อนนั่งอยู่บนเตียงนอน ใบหน้าขาวผ่องนุ่มนิ่ม ดวงตาดำขลับคู่นั้นที่ฝักลึกยาวเรียวและเล็กแต่ทว่าสวยงามเป็นพิเศษ1027
เขาสวมใส่ชุดสีสันสวยงาม ห่อหุ้มจนอบอุ่นและหนา อายุน้อย สีหน้าท่าทางดื้อรั้นราวกับคนเย็นชานางกำนัลที่อยู่ด้านข้างเกลี้ยกล่อมอยู่พักหนึ่ง เขาถึงได้ยอมอ้าปากฝืนใจดื่มยาหนึ่งคำยาหม้อมีรสขม ขอเพียงแต่เขากลืนลงไป เขาก็ไม่มีทางร้องไห้ออกมาเลยนานมากที่ไม่ได้เจอ เจ้าน่องน้อยของเธอเติบโตแล้ว และก็สูงด้วยเฉินเสียนยืนอยู่หน้าประตูราวกับร่างกายถูกสาป นานมากที่ก้าวไปข้างหน้าไม่ได้ตอนที่เธอเห็นเจ้าน่องน้อย อดไม่ได้ที่ดวงตาจะแดงกํ่า ความรู้สึกตื้นตันใจไหลล้นขึ้นมาจากคอ เทียบไม่ได้กับที่เธอร้องไห้อยู่ที่ท้องพระโรงอย่างกำเริบเสิบสานไม่เกรงกลัว เพราะครั้งนี้ถือเป็นการอดกลั้นที่ไม่ได้แสดงมันออกมาอย่างแท้จริงเจ้าน่องน้อยเงยหน้าขึ้นเงียบๆ ดวงตาที่แบ่งแยกความผิดถูกได้อย่างชัดเจนมองเฉินเสียนท่าทางแสดงออกของเขาตั้งแต่ต้นจบจบไร้การเปลี่ยนแปลง งดงามราวกับตุ๊กตาเครื่องปั้นดินเผาเฉินเสียนจำวันนั้นได้วันที่เธอเดินทางไป เจ้าน่องน้อยร้องไห้อยู่ด้านหลังเธออย่างหนักหน่วง เธอเด็ดเดี่ยวไม่แม้แต่หันมองเขาเลย และวันนี้ผ่านไปครึ่งปีแล้วเจ้าเด็กน้อยนี่ยังจำได้ไหมว่าเธอคือท่านแม่ของเขา?เจ้าน่องน้อยราวกับไม่มีการตอบสน
