แหลมร้องไห้ครํ่าครวญของหญิงสาวดังจากด้านนอกเข้ามาคนด้านนอกขัดขวางไว้ไม่ได้เลยให้นางวิ่งโซซัดโซเซเข้ามาพอเฉินเสียนมองดู แวบเดียวก็ดูออกว่าคือผู้ใดสามารถร้องไห้ครํ่าครวญที่จวนแม่ทัพจนกลายเป็นเช่นนี้ได้ นอกจากหลิ่วเหมยอู่แล้ว เฉินเสียนก็คิดหาคนที่สองไม่ออกแล้วแยกจากลาเป็นเวลานาน ในที่สุดก็ได้เจอหน้ากันอีกแล้วเฉินเสียนท่าทีสงบนิ่ง ถึงอย่างไรก็ต้องได้พบเจอกันหลิ่วเหมยอู่ซูบผอมเป็นอย่างมาก ราวกับเหลือเพียงโครงกระดูก ลมโบกพัดก็ลอยแล้วพอนางเข้ามามองเห็นฉินหรูเหลียงกับเฉินเสียนกินข้าวด้วยกันอยู่ ฉินหรูเหลียงกำลังคีบอาหารให้เฉินเสียน เดิมทีร้องไห้อย่างมีความสุขเกิดตะลึงงันอยู่สักพักหนึ่ง สีหน้าผิดหวังและโศกเศร้า ตัดสลับกันอยู่บนใบหน้าของนาง บิดเบี้ยวเล็กน้อยและสลับซับซ้อน1015
นํ้าเสียงของหลิ่วเหมยอู่ราวกับเล่าเรื่องราวทั้งนํ้าตา อ่อนหวานเศร้าสร้อยชวนให้คล้อยตาม “ท่านแม่ทัพ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว…..เหมยอู่รอท่าน รอจนทรมาน…..”ถึงแม้ท่าทางของหลิ่วเหมยอู่ยุ่งเหยิงวุ่นวาย แต่หน้าเล็กของนางนั้นยังคงปิดบังใบหน้าที่เคยละเอียดงดงามของเหมยอู่ไม่ได้ บวกกับร้องไห้ราวกับฝนตกอย่างนี้ คล้ายกับข้าน่าสงสารเห็นใจอย่างแท้จริงนั้นเฉินเสียนเอียงศีรษะมองฉินหรูเหลียง
1016
