ยเฉินเสียนเหล่าสาวใช้ทยอยยกอาหารเข้ามา วางไว้บนโต๊ะอาหารด้านข้างราวกับไม่ต้องให้อวี้เยี่ยนคอยรับใช้แล้วฉินหรูเหลียงรู้สิ่งที่เฉินเสียนโปรดปราณ คีบอาหารที่เมื่อก่อนเฉินเสียนชอบกินใส่ถ้วยของเธอด้วยเขาลูบแขนเสื้อ ไม่ได้สนใจรอยแผลเป็นที่น่าตกใจบนข้อมือนั่น ถึงแม้ว่าข้อมือของเขาจะออกแรงได้ไม่มาก คีบก็คีบได้ไม่มาก มีบางส่วนหกอยู่บนโต๊ะเขาก็อยากจะใช้วิธีของตัวเองทำดีต่อเฉินเสียนอวี้เยี่ยนมองอยู่ด้านข้างหลายครั้งอยากเข้ามาช่วย ล้วนชักมือออกมาช่วยไม่ได้เลยเฉินเสียนกล่าวว่า “ท่านไม่ต้องคีบให้แต่ข้า ท่านกินเองด้วยสิ”เหล่าคนใช้ในห้องอาหารเห็นรอยบาดแผลของฉินหรูเหลียง ล้วนมีความรู้สึกเศร้าโศกเขาเร่ร่อนตกเป็นเชลยศึกของเย่เหลียง เป็นตัวประกัน ไม่รู้ว่าได้รับความลำบากทุกข์ยากเท่าไหร่ถึงได้ทนความทุกข์กลับมา ท่านแม่ทัพที่เคยมีอำนาจและชื่อเสียง พอถึงวันนี้ขนาดหยิบตะเกียบยังหยิบได้ไม่มั่นคงเลย ทำให้ผู้คนรู้สึกเจ็บแปลบหัวใจเสียจริง1014
ฉินหรูเหลียงกล่าวอย่างสุภาพและเยือกเย็นว่า “ตอนนี้สิ่งที่ข้าสามารถทำได้มีน้อยมาก คีบอาหารให้ท่านก็นับว่าข้าได้ออกกำลังกายข้อมือด้วย”เฉินเสียนได้ยิน เลยไม่ได้กีดกันที่ฉินหรูเหลียงคีบอาหารให้อีกแต่นี้ต่อไปอยู่ที่จวนแม่ทัพ ฉินหรูเหลียงมักจะกินข้าวพร้อมกับเธอเสมอ และล้วนเป็นฉินหรูเหลียงคีบอาหารแทนเธอบรรยากาศในห้องอาหารนับว่าหลอมละลายรวมกันเพียงกินได้ถึงครึ่งทาง ด้านนอกมีเสียง
