เขาเช็ดนํ้าตาเฉินเสียนตรงหางตา “ท่านคิดว่าข้าไม่ชอบเจ้าน่องน้อยหรือ? ข้าก็เคยอ้◌ุม เคยกล่อมเขา เขามีนิสัยสุขุม ไม่โวยวาย ข้าชื่นชอบมาก”เฉินเสียนส่งเสียงสะอื้นเบาๆซูเจ๋อกล่าวอย่างโศกเศร้า “แต่หากระหว่างท่านกับเขา ข้าเลือกได้เพียงคนเดียว ข้าจำต้องสละเขาทิ้งอย่างเลือกไม่ได้”เฉินเสียนนํ้าตาไหลรินมองเขาอย่างเลือนราง “แล้วท่านยังจำคำพูดของตัวเองตอนอยู่ในเมืองเสวียนได้หรือไม่?ยามนั้นข้าถามท่านว่า วางแผนพวกนี้เพราะเหตุใด ท่านตอบข้าว่า เพื่อข้ากับเจ้าน่องน้อยจะได้ไม่โดนรังแกในอนาคต ท่านยินดีให้พวกข้ารังแกคนใต้หล้า แต่ไม่ยอมให้ใต้หล้ามารังแกพวกข้าหากสุดท้ายบรรลุเป้าหมาย แต่ต้องสูญเสียเจ้าน่องน้อย สูญเสียหนึ่งในความปรารถนา แล้วจะมีประโยชน์อันใด?”ซูเจ๋อตะลึงงันเฉินเสียนกล่าว “ซูเจ๋อ ไม่ใช่ว่าข้ากลับเมืองหลวงก็ต้องตายสถานเดียว ยังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร ขอเพียงข้าพยายาม ขอเพียงต้องคิดหาหนทาง ข้าต้องช่วยเจ้าน่องน้อยได้แน่ๆแต่ยามนี้ข้าไม่ได้พยายามอันใดก็ทิ้งเขาอย่างไม่ใยดี อย่างนี้ก็เท่ากับว่าข้าพ่ายแพ้แล้ว997
เหตุใดจึงช่วยเจ้าน่องน้อยออกมาไม่ได้ ขอเพียงช่วยเขาออกมา วันข้างหน้าจักรพรรดิก็จะไม่มีหมากที่ใช้ในการข่มขู่ข้าได้แล้ว หาไม่แล้ว พอถึงเวลา ข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรออกมาอีก”เฉินเสียนขยับแขนที่แข็งทื่อ กล่าวต่อไปว่า “ซูเจ๋อ ข้าขอร้องท่าน ปล่อยข้ากลับไปเถอะ ได้ไหม?”ไม่รอซูเจ๋อตอบ เฉินเสียนก็เข้าไป
