นึ่งรอบ พร้อมกับถอนหายใจเบาๆ “หากสุดท้ายต้องสูญเสียเจ้าน่องน้อย งั้นก็ไร้ความหมาย ครั้งนี้นางเกือบเผาห้อง หากไม่ระวังไม่รู้ว่าครั้งหน้านางจะกระทำเยี่ยงใดอีก ช่างเถอะ ให้นางไปเถอะ”ถึงจะรู้ว่าเฉินเสียนกำลังแสดงละครตั้งแต่ต้น ซูเจ๋อก็ไม่วายที่จะรู้สึกซาบซึ้งตามเขาทนเห็นเธอนํ้าตาไหลรินด้วยความเจ็บปวดไม่ได้ เขาไม่อยากให้ชีวิตวันข้างหน้า เฉินเสียนต้องค่อยกังวลเจ้าน่องน้อยอยู่ตลอดเวลา1001
เฉินเสียนพูดถูก การกลับเมืองหลวงครั้งนี้เต็มไปด้วยภยันตราย ทว่าทุกอย่างยังสามารถพยายามพลิกสถานการณ์ได้ หากหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า แม้แต่โอกาสพยายามก็ไม่มีหากจักรพรรดิจับเจ้าน่องน้อยข่มขู่ต่อหน้าเฉินเสียน เธอจะเลือกอย่างไร?ไม่สู้ให้เธอกลับไปเสียจะดีกว่าเฉินเสียนมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงด้วยความเร็วสูงสุด เธอไม่ได้พักผ่อนแม้แต่นาทีเดียว ด้วยเกรงว่าซูเจ๋อตื่นมาแล้วไม่พบเธอ จะรีบไล่ตามมาเพียงแต่เฉินเสียนเดินทางมาเป็นเวลาสองวัน แต่ก็ไร้วี่แววไล่ตามทว่าซูเจ๋อวางใจให้เธอเดินทางคนเดียวเสียที่ไหน เขาแอบตามหลังเธออย่างเงียบๆโดยไม่ให้เธอรู้ตัวเฉินเสียนเดินทางตะลอนเป็นเวลาหลายวันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยถนนทางหลวงใต้กีบม้ามีพื้นที่กว้างใหญ่ขึ้นเรื่อยๆเฉินเสียนก็ใกล้เมืองหลวงขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน เมื่อเงยหน้ามองก็จะพบกำแพงเมืองที่โอ่อ่าตระการตาสูงตระหง่านในบริเวณที่ไม่ไกลออกไปมากนักเธอออกมาเจอดินแดนอันกว้างใหญ่ทางประตูเมือ
