บเท้าม้าอันเร่งรีบด้านนอกจุดพักรถม้าก็ขยิบคิ้วค่อยๆลืมตาขึ้นดวงตาไม่ได้มีอาการงัวเงีย สะลึมสะลือจากการตื่นนอน เขานิ่งเงียบอย่างตื่นเต็มที่แล้วเพียงขยับข้อมือที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้ เงื่อนตายที่เฉินเสียนสู้อุตห่าส์ใช้เชือกริบบิ้นผูกไว้อย่างดิบดีก็คลายออก เขาสามารถหลุดจากพันธนาการได้โดยไม่เปลืองแรงเลยสักนิดยามที่เฉินเสียนมัดเขา เขาขยับเล็กน้อยแบบไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว จึงทำให้ตรงกลางมีช่องโหว่1000
เชือกริบบิ้นที่ดูคล้ายกับผูกอย่างเหนียวแน่น หารู้ไม่ว่าเขาแค่ขยับข้อมือเข้าหากัน เชือกก็คลายออกโดยอัตโนมัติซึ่งความจริงแล้วเขาไม่ได้ถูกเฉินเสียนทุบจนสลบแต่อย่างใดตอนที่ฉินหรูเหลียงกับเฮ่อโยวเข้ามาภายในห้อง พลางเห็นความย่◌ุงเหยิงข้าวของล้มระเนระนาด ไม่ว่าจะโต๊ะหรือเก้าอี้ก็มีรอยไหม้จากการถูกเผากันทั้งนั้นโดยขณะนี้ซูเจ๋อกำลังก้มหน้าดึงเชือกริบบิ้นบนข้อเท้าออกอย่างเอื่อยเฉือยเฮ่วโยวกะพริบตาปริบๆ พลางกล่าวว่า “ปล่อยให้นางไปอย่างนี้เลยหรือ?”ซูเจ๋อลุกขึ้นยืนอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะกล่าวว่า “หัวใจนางไม่ได้อยู่ที่นี่ ครั้งนี้นางแสดงละครได้สมจริงมาก หากไม่ปล่อยนางไปแล้วจะทำอะไรได้”ฉินหรูเหลียงกล่าว “นางกลับไปครั้งนี้คงยากที่จะออกจากเมืองหลวงอีก ท่านต้องคิดให้รอบคอบ หากไปรั้งนางตอนนี้ก็ยังไม่สาย”“หัวใจแม่ลูกสื่อถึงกัน นางปล่อยวางเจ้าน่องน้อยไม่ลง” ซูเจ๋อกวาดสายตามองห้องที่ย่◌ุงเหยิงอย่างเรียบเฉยห
