เฉินเสียนดิ้นรนจนเหนื่อย นอนหอบอยู่บนเตียง พลางใช้นํ้าเสียงตื่นตระหนกตกใจอย่างเข้าถึงบทบาทบวกกับเสียงหายใจหอบของเธอ จึงทำให้คนเข้าใจผิดได้ง่าย เหมือนซูเจ๋อกำลังถอดอาภรณ์ของเธออย่างฮึกเหิมจริงๆซูเจ๋อยกนิ้วบีบจมูกอย่างปวดหัว พลางกล่าวว่า “อย่าร้อง”“ไม่ ข้าจะร้อง” เฉินเสียนเห็นการตอบสนองของเขาก็ยิ่งมีพละกำลังเพิ่มขึ้นร้องตะโกนอย่างสมจริงสมจังว่า “อา！บังอาจ ซูเจ๋อท่านจับตรงไหน?ไม่ต้องมาแตะตัวข้า”ซูเจ๋อถอนหายใจกล่าวว่า “เวลาที่ควรแสดงท่านก็ไม่แสดงดีๆ ตอนนี้กลับตีบทแตกเสียอย่างนั้น”ผลปรากฏว่าเมื่อสิ้นเสียง แรงมหาศาลก็กระแทกเข้ากับประตูห้องฉินหรูเหลียงพังกล่องล็อคประตูจนหัก แล้วปรากฏกายอยู่ในห้องชั่วขณะนั้นทั้งสามคนต่างเงียบงันไม่ส่งเสียงพูดท่าทางฉินหรูเหลียงร้อนรนมาก เขารู้ว่าระหว่างที่เฉินเสียนสลบ ซูเจ๋อได้ถือโอกาสมัดเธอไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอหาวิธีหนีออกจากห้องของตน จึงตกลงกันว่าให้ซูเจ๋อเป็นฝ่ายดูแลเธอถึงแม้ฉินหรูเหลียงจะมีอคติกับซูเจ๋อ แต่เท่าที่เขารู้จักซูเจ๋อ เขาแน่ใจว่าซูเจ๋อเป็นวิญูชน985
ทว่าเสียงร้องของเฉินเสียนเมื่อสักครู่มันเหมือนเกิดเรื่องอย่างว่าจริงๆฉินหรูเหลียงจึงคิดว่าซูเจ๋อเผยธาตุแท้ เป็นคนที่ไร้ศีลธรรมจรรยาเฉกเช่นสัตว์เดรัจฉาน นึกว่าเขาขืนใจเฉินเสียนจริงฉะนั้นตอนที่ฉินหรูเหลียงมาจึงมีความร้อนรนใจยิ่งนักแต่เมื่อเงยหน้ามองเฉินเสียนก็ไม่ได้อนาถดังที่เธอร้องตะโกน……ฉินหรู
