เหลียงเม้มปากกล่าว “เมื่อครู่เขารังแกท่านหรือ?”เฉินเสียนกล่าว “ใช่ ก่อนที่ท่านจะเข้ามา”ฉินหรูเหลียงมองซูเจ๋อ เห็นซูเจ๋อลุกขึ้นพิงหัวเตียงอย่างเชื่องช้า แล้วไขว่ห้างอย่างเกียจคร้านเขากล่าวอย่างเอ้อระเหย “หากข้ารังแกท่านจริงๆจะปล่อยให้ท่านตะโกนเสียงดังหรือ?” เขามองเฉินเสียนแวบหนึ่ง “ข้าต้องยัดปากท่านเป็นอันดับแรก”ฉินหรูเหลียงมองไปยังเฉินเสียนพร้อมกับกล่าวว่า “ท่านไม่เต็มใจอยู่ในห้องกับเขาตามลำพังหรือ?”เฉินเสียนผงกศีรษะเต็มแรง “ไม่เต็มใจที่สุด”“งั้นท่านไปห้องข้าเถอะ” ฉินหรูเหลียงกล่าว“……” เฉินเสียนเงียบชั่วครู่ “ช่วยข้าแก้มัดก่อน แล้วให้ข้าเดินไปเองได้หรือไม่?”ฉินหรูเหลียงกล่าว “เกรงว่าคงไม่ได้ หากท่านคิดจะหนีกลางดึก ตอนนี้ข้าสู้ท่านไม่ได้”986
เฉินเสียนรู้สึกฉุนเฉียว “งั้นท่านก็กลับไปพักผ่อนเถอะ”ฉินหรูเหลียงจ้องซูเจ๋ออย่างล่◌ุมลึกแล้วกล่าวว่า “หากเขารังแกท่านจริงๆท่านก็รีบตะโกนเรียกข้าได้เลย”กล่าวจบเขาก็ไปจริงๆเฉินเสียนจ้องเขม็งซูเจ๋อ “เขาถูกท่านซื้อตัวตั้งแต่เมื่อไหร่?”“ข้าซื้อตัวแม่ทัพฉินได้อย่างไรกัน เขาคงรู้แจ้งเห็นจริง ไม่ใช่ดีต่อท่านที่สุดหรอกหรือ”ทุกความอดทนของเฉินเสียนมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง เธอดิ้นชนซูเจ๋อไปมาอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน“คืนนี้ท่านไม่ปล่อยข้า ท่านก็อย่าหวังว่าจะได้นอนเลย”ซูเจ๋อกล่าวอย่างลอยหน้าลอยตา “ข้าไม่นอน หากท่านอยากโวยวาย ข้าจะเล่นเป็นเพื่อนท่าน”ไม่นานผ้าปูก็ยั
