บยู่ยี่ อาภรณ์ของเฉินเสียนกับซูเจ๋อก็ย่◌ุงเหยิงด้วยเช่นกันเฉินเสียนกล่าว “ไม่ใช่จะเป็นราชาขุนนางกับข้าหรือ ข้าคือราชา ท่านคือขุนนาง ตอนนี้ข้าสั่งให้ท่านปล่อยข้า”ซูเจ๋อไม่สะทกสะท้านเฉินเสียนกล่าวต่อไปว่า “ซูเจ๋อ ท่านบังอาจเกินไปแล้ว ถึงขั้นมัดตัวองค์หญิงจิ้งเสียน หากท่านไม่ให้ข้าไปช่วยเจ้าน่องน้อย ข้าได้เป็นใหญ่เมื่อไหร่ คนแรกที่ข้าไม่ละเว้นก็คือท่าน ข้าจะให้ท่านชดใช้ ซูเจ๋อ”987
ไม่รู้ว่าตลอดทั้งคืนเฉินเสียนพูดไปเท่าไหร่ คำอ้อนคำด่าเธอใช้มันหมดแล้วแต่ก็ไม่อาจทำให้ความคิดซูเจ๋อสั่นคลอนได้เลยพอฟ้าสว่าง ความืดมนในยามราตรีก็ค่อยๆจางหาย เฉินเสียนขดตัวอยู่ตรงนั้น เส้นผมสีดำพาดบ่า สีหน้าท้อแท้ใจโดยไม่เอ่ยอะไรสักคำด้านนอกเฮ่อโยวกับฉินหรูเหลียงตื่นนอนแล้วเตรียมสัมภาระกับม้าเพื่อออกเดินทางเสร็จสรรพเปลวไฟจากเชิงเทียนในห้องดับแล้ว เหลือเพียงเศษเล็กเศษน้อยเท่านั้นซูเจ๋อลงจากเตียงก่อนแล้วอ้◌ุมเฉินเสียนที่นอนขดตัวขึ้นมาเฉินเสียนมุดอยู่ในอ้อนแขนเขาอย่างห่างเหินเขากล่าว “เช่นนี้ก็ดี เมื่อคืนใช้แรงหมดแล้ว วันนี้จะได้เดินทางอย่างเชื่อฟัง”ซูเจ๋อใช้ปลายเท้าเปิดประตู ก่อนจะอ้◌ุมเฉินเสียนเดินออกไปนาทีที่ก้าวเท้าออกจากประตูธรณี จู่ๆเฉินเสียนก็พูดขึ้นมาว่า “ซูเจ๋อ หากเจ้าน่องน้อยเป็นอะไรไป ชาตินี้ข้าจะไม่ให้อภัยตัวเองและไม่ให้อภัยท่านเด็ดขาด”ซูเจ๋อหยุดเดินชั่วครู่ จากนั้นก็อ้◌ุมเธอเดินออกจากเรือนแล้วอ้◌ุมขึ
