้นรถม้ารถม้าเดินทางไปยังทิศใต้ตามที่ซูเจ๋อกล่าวเฉินเสียนนั่งพิงอยู่ด้านในรถม้าแล้วมองถนนผ่านช่องว่างของผ้าม่าน ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ถนนจึงเงียบเป็นพิเศษ รถม้าเคลื่อนตัวห่างจากตัวเมืองเรื่อยๆ หัวใจของเธอก็ล่องลอยไปไกลด้วยเช่นกันเฮ่อโยวกล่าว “เฉินเสียน อย่าโทษท่านบัณฑิตเลย ทำเช่นนี้ก็เพื่อท่านนะ”988
เฉินเสียนไม่พูดเป็นเวลาเนิ่นนาน จากนั้นก็เอ่ยปากพูดกะทันหัน “เฮ่อโยวท่านก็ไม่คิดกลับเข้าเมืองแล้วเหรอ?”“รอสะสางเรื่องพวกนี้ให้จบก่อนแล้วข้าค่อยกลับไป” เฮ่อโยวตอบ“แล้วท่านพ่อท่านล่ะ?”“เขาเหรอ” กล่าวถึงตาเฒ่าที่ชอบด่าเขาว่า เจ็บใจที่ไม่สามารถหลอมเหล็กให้กลายเป็นเหล็กกล้าได้ ความน้อยเนื้อตํ่าใจและความโกรธก็จางหายไปตามกาลเวลา เขากล่าวว่า “เขารู้สึกแต่ว่าข้าไม่เอาไหน สร้างปัญหาให้เขาอยู่รํ่าไป ครั้งนี้ ข้าจะสร้างผลงานในแง่ที่ข้าคิดว่าถูกต้องให้เขาดู”เฉินเสียนกล่าว “พ่อท่านเป็นอัครเสนาบดี ข้าเป็นศัตรูกับจักรพรรดิ ภายภาคหน้าท่านต้องเป็นศัตรูกับพ่อท่าน ท่านเคยคิดบ้างไหม? ท่านไม่กลัวจักรพรรดิต้าฉ่◌ูเอาชีวิตพ่อท่าน ชีวิตครอบครัวของท่านมาข่มขู่ท่านหรือ?”เฮ่อโยวชะงัก ไม่ได้พูดอะไรเขายังไม่เคยคิดถึงจุดนี้มาก่อนเป็นเรื่องที่เลือกยากเสียจริง หากวันนั้นมาถึง เขาควรเลือกเช่นไรดี?”อย่างไรเสียเขาก็ละทิ้งครอบครัวไม่ได้ แต่เขาก็ไม่อยากทรยศเฉินเสียนเฉินเสียนเอ่ยเสียงเบา “เชื่อข้า หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ท่านต่อเผชิญห
