น้าเช่นนั้นแน่ๆ”เฉินเสียนเงยหน้ามองฉินหรูเหลียงปราดหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ท่านด้วยท่านไม่คิดกลับเมืองแล้วหรือ? ชีวิตในจวนแม่ทัพมากมายจะทำเยี่ยงไร? ยังมีเหมยอู่ที่ท่านรักใคร่ทะนุถนอมที่สุด ควรทำเช่นไร?989
เดิมทีท่านเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งต้าฉ่◌ู ถึงสองมือท่านจะโดนทำร้าย แต่พอกลับราชสำนัก แม้จะไม่ได้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่เช่นเดิม หากแต่องค์จักรพรรดิก็คงไม่ทำให้ท่านลำบาก เพื่อเลี่ยงการถูกไพร่ฟ้าประณามแต่ยามนี้ท่านปฏิเสธที่จะกลับราชสำนัก ผู้ช่วยคนสำคัญขององค์จักรพรรดิแต่กลับกลายมาเป็นปรปักษ์ต่อพระองค์ ไม่เกรงว่าจะถูกตราหน้าว่าเป็นขุนนางกบฏหรอกหรือ? ท่านไม่ระแวงว่าจวนแม่ทัพจะถูกประหารเจ็ดชั่วโครตหรือ?ท่านไม่กลัวเหมยอู่จะถูกจับเป็นทาสเป็นนางบำเรออีกรอบหรือ?”ไฉนฉินหรูเหลียงจะไม่ได้ใคร่ครวญจุดนี้แต่เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากใจแบบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากปรารถนาสิ่งใด ย่อมต้องสละบางสิ่งบางอย่างทิ้งเขาหวังว่าจะสามารถหาวิธีที่ครอบคลุม ทั้งเลี่ยงการถูกประหารทั้งจวนแม่ทัพได้และยังสามารถปกป้องเฉินเสียนได้ในเวลาเดียวกันเมื่อถ้อยคำของเฉินเสียนเปล่งออกมา บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความอัดอึดซูเจ๋อกล่าวอย่างเรียบเฉย “อาเสียนช่างรู้จักจี้จุด เพียงไม่กี่คำก็สามารถพูดแทงใจดำได้แล้ว”
990
