ื้อผ้าของซูเจ๋อเข้าไปในเตาเฮ่อโยวออกแรงเป่าเข้าไปที่ช่องลมอีกครั้งเมื่อเห็นว่าไฟยังไม่ลุกเสียทีเฉินเสียนเดินมาถึงและบังเอิญเห็นจังหวะที่เฮ่อโยวกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าตาและออกแรงอย่างหนัก“เฮ่อโยว เจ้าทำอะไรอยู่น่ะ” เฉินเสียนถามอย่างไม่ให้ทันตั้งตัวเฮ่อโยวได้ยินดังนั้นจึงหันกลับมามอง เมื่อเห็นเฉินเสียนยืนอยู่เงียบๆ ในแสงไฟสลัว เขาก็สะดุ้งเด้งตัวขึ้นมาด้วยความตกใจ “พับผ่าสิ เฉินเสียน ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่! เหตุใดจึงไม่ให้สุ้มให้เสียง!”เฉินเสียนหรี่ตาจ้องมองเขาโดยไม่ตอบอะไร970
เพียงแค่ใช้แววตาที่ไร้อารมณ์ก็ทำให้เฮ่อโยวค่อยๆ มองมาอย่างว้าวุ่น ไม่เหมือนกับท่าทีที่มั่นคงตอนที่อยู่ตรงระเบียงเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อยเฮ่อโยวเอ่ยทั้งที่ยังไม่หายตกใจว่า “ทะ ท่านมีอะไรหรือเปล่าจึงมองข้าเช่นนี้มองจนข้าประหม่าไปหมด”เฉินเสียนเอ่ยว่า “ถ้าเจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด เจ้าจะลุกลี้ลุกลนทำไม”เธอพูดพลางเอียงคอมองเตาไฟที่อยู่ข้างหลังเฮ่อโยว จากนั้นจึงเอ่ยเรียบๆว่า “เผาชุดของซูเจ๋อเหรอ เขาบอกว่าเจ้าต้องเผามันงั้นหรือ”เฮ่อโยวตอบอย่างตะกุกตะกักว่า “ถึง… ถึงอย่างไรเสื้อผ้านั่นก็มีเลือดติดอยู่ถ้าทิ้งไปส่งๆ แล้วคนอื่นกลัวขึ้นมาจะทำอย่างไร เฉินเสียน ทะ ท่านหลบไปก่อนเถอะ กลิ่นเลือดเหม็นไหม้มันไม่น่าดมหรอก… เฮ้ ท่านบัณฑิตนั่นมีแผลเลือดออกไม่ใช่เหรอ ทำไมท่านไม่ไปดูหน่อยล่ะ”ขณะที่กำลังพูดถ่วงเวลาอยู่นั่น เปลวไฟในเตาก็เริ่มล
