าจะสูงทะเลจะกว้างสักเพียงใด เธอกับซูเจ๋อก็จะฝ่าไปอย่างเต็มที่ซูเจ๋อย่อมรู้ดีว่าเธอต้องการจะพูดอะไร ดังนั้นเขาจึงขัดขึ้นว่า “แม้จะอยู่ไม่ไกล แต่ตอนนี้ในเมืองหลวงจะต้องมีหูมีตาเฝ้าดูอยู่แน่นอน ทันทีที่ท่านกลับไปทันทีที่เข้าไปในจวนแม่ทัพ เรื่องจะต้องถึงพระกรรณของจักรพรรดิทันทีเป็นแน่ถึงตอนนั้นจะยังไปได้อีกหรือ”เฉินเสียนขมวดคิ้วและถามว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านคิดจะใช้วิธีใดเพื่อพาเจ้าน่องน้อยออกมา ให้เหลียนชิงโจวพาออกมารึ”ซูเจ๋อมีสีหน้าที่อธิบายไม่ถูก เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบอกว่า “ท่านกับเจ้าน่องน้อยยังมีโอกาสได้เจอกันอีก เพียงแค่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา หรือท่านอยากจะพาเขาขึ้นเหนือล่องใต้ พาไปบากบั่นและทรมานอย่างนั้นหรือ”เฉินเสียนพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยอย่างจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวว่า “ก็ใช่ เขาเพิ่งอายุแค่หนึ่งขวบ ข้าพาเขามาด้วยไม่ได้ และไม่อาจทำให้เขาเห็นความขัดแย้ง965
ตั้งแต่ยังเล็ก แต่ว่า… จะให้เขาอยู่ที่เมืองหลวงต่อไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นข้าคงจะกังวลว่าจักรพรรดิจะใช้เขามาบีบบังคับข้า”ซูเจ๋อกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เจ้าน่องน้อยปลอดภัยดี”แม้ว่าจะถูกจักรพรรดิแห่งต้าฉู่ใช่จุดอ่อนมาข่มขู่ แต่ตราบใดที่เฉินเสียนยังมีชีวิตอยู่ดี เจ้าน่องน้อยก็จะปลอดภัยถ้าบอกเฉินเสียนในเวลานี้ คิดๆ ดูแล้วเธอคงไม่ฟัง ด้วยความห่วงใยจากก้นบึ้งของหัวใจ เธอไม่มีทางทนมองเจ้าน่องน้อยตกอยู่ในกำมือของจักรพรรดิแห่งต้า
