ท่านทำให้ข้าใจเต้นแรงได้มากกว่าที่ข้าคิด”เฉินเสียนมองเขาอย่างว่างเปล่า ภาพสะท้อนในแววตาของเธอยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาจุมพิตลงมาครั้งแล้วครั้งเล่าที่ริมฝีปากของเธอสีปากของเธอสวยหวานและเย้ายวนยิ่งกว่าตอนที่เธอทาปากสีแดงวันนั้นทั้งหมดที่เธอตอบสนองได้คือลมหายใจที่ขึ้นลงอย่างยุ่งเหยิง กระแสคลื่นสีแดงค่อยๆ เอ่อล้นขึ้นมาในดวงตาของเธอซูเจ๋อทำให้ฟันของเฉินเสียนเผยอออกและสำรวจเข้าไปในปากของเธอลิ้นของเขาเกี่ยวกระหวัดอยู่กับลิ้นของเธอ เฉินเสียนอยากจะเปิดกั้นกล่องเสียงของตนเอง แต่เธอกลับส่งเสียงครางกระเส่าออกมาเบาๆ อย่างอดไม่ได้มันแตกต่างจากการแสดงตอนที่อยู่ที่จวนผู้พิทักษ์เมืองคราวที่แล้ว ครั้งนั้นครึ่งจริงครึ่งหลอก แต่คราวนี้ทั้งหมดเป็นเสียงร้องที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ950
นานแล้วที่ไม่ได้จูบกันเช่นนี้ ลมหายใจของเขายังคงทำให้เธอเคลิบเคลิ้มจนหัวใจแหลกละเอียดเส้นผมดำยาวของเธอแผ่สยายอยู่บนพื้น จูบของซูเจ๋อค่อยๆ ดูดดื่มยิ่งขึ้นและเธอทำได้เพียงเงยหน้ารับจูบของเขาอย่างสุดความสามารถซูเจ๋อจับมือของเธอวางลงบนเอวของตนเองผิวสัมผัสของเขาแข็งเกร็งเล็กน้อย มันร้อนผ่าวจนเธออยากจะชักมือกลับแต่ว่าตัดใจไม่ลงซูเจ๋อผละจากริมฝีปากของเธอและเคลื่อนไปจูบที่หู กระซิบด้วยเสียงแหบพร่าว่า “สวมเสื้อคอสูง คงจะไม่เป็นไร”เฉินเสียนฟังโดยไม่รับรู้อะไร วินาทีต่อมาซูเจ๋อก็ประทับจูบและดูดลงมาที่คอของเธอเรื่อยลงมาเฉินเสีย
