นตั้งตัวไม่ทัน ฉับพลันนั้นเธอไม่รู้ว่าจะวางมือไว้ตรงไหน ดังนั้นจึงกอดเขาไว้แน่นตามสัญชาตญาณและพึมพำอยู่ที่ข้างหูของเขาซูเจ๋อทิ้งรอยจูบเล็กๆ ไว้ที่ลำคอ บ่า และกระดูกไหปลาร้าของเธอเธอสับสนและเพิ่งเข้าใจความหมายในคำพูดของเขามือของซูเจ๋ออยู่ที่เอวของเฉินเสียน ร่างกายของเธอไม่ได้เกร็งแน่นตั้งแต่หัวจรดเท้าเช่นก่อนหน้านี้อีกแล้ว และค่อยๆ หลอมละลายกลายเป็นแอ่งนํ้าอยู่ใต้ฝ่ามือของเขาเฉินเสียนเผยอปากพูดอะไรไม่ออก ความรู้สึกของเธออ่อนไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอสัมผัสได้มือของเขาที่ลูบไล้อยู่รอบๆ เอวของเธอ951
มือที่อ่อนโยนและขาวสะอาดคู่นี้จับได้ทั้งดาบและพู่กัน หัวสมองของเฉินเสียนว่างเปล่า แต่เธอกลับจินตนาการได้ถึงภาพมือของที่กำลังจับเอวเธอไว้นิ้วของเขาลากมาตามสะดือและค่อยๆ ขยับขึ้น…“ซูเจ๋อ…”มือของซูเจ๋อหยุดชะงัก เขาจูบเธออย่างดูดดื่มก่อนจะเอ่ยอย่างอดกลั้นว่า “ถ้าท่านบอกว่าไม่ต้องการ ข้าก็จะหยุดอยู่แค่นี้”ในเวลานั้นเฉินเสียนมองเขาได้อย่างชัดเจน แววตาของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก และขอบตาของเขาก็แดงเล็กน้อยดวงตาที่ลุ่มลึกราวกับหมึกไม่ได้สงบเหมือนในอดีตอีกต่อไป แต่กลายเป็นคลื่นใต้นํ้าที่พร้อมจะกลืนกินเธอทันทีแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอดทนเฉินเสียนจะใจแข็งพอได้อย่างไร เธอกระซิบอย่างแหบพร่าด้วยอารมณ์ที่อ่อนไหวว่า “ข้ามีลูกแล้ว ท่านยังต้องการอีกหรือ”ซูเจ๋อตอบว่า “ข้าต้องการสิ เจ้าน่องน้อยใช้แซ่
