ซูของข้าแล้ว ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องเป็นบุตรของข้าอยู่ดี”เฉินเสียนยิ้มหวานและเงยหน้าขึ้นจูบลงไปที่ลูกกระเดือกของซูเจ๋อ เธอเอ่ยอย่างเย้ายวนว่า “ถ้าเช่นนั้นที่ท่านอดกลั้นมาตลอด ไม่ช้าก็เร็วจะเกิดปัญหาได้ ถึงตอนนั้นข้าเองก็จะเป็นคนที่ต้องทุกข์ทรมาน”การเคลื่อนไหวที่เย้ายวนนี้ทำให้คนที่นิ่งสงบอย่างซูเจ๋อทนสงบไม่ได้อีกต่อไป952
เขาหรี่ตาลงและโน้มศีรษะลงมาอีกครั้ง คลอเคลียอยู่ใกล้ๆ และเอ่ยอย่างคลุมเครือว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ”แล้วมือของซูเจ๋อก็ค่อยๆ เคลื่อนขึ้นไปทีละน้อย เขาจับมือข้างหนึ่งของเธอไว้อย่างอ่อนโยนเฉินเสียนคิดว่าตนเองพร้อมแล้ว แต่เมื่อมือของเขาสัมผัสเข้ามาเธอก็จำต้องยอมจำนนอย่างหมดรูปเธอใช้มือทั้งสองข้างโอบรัดเอวของซูเจ๋อและยึดแผ่นหลังของเขาไว้แน่นปลายนิ้วนิ้วลูบไล้รอยแผลเป็นบนบ่าด้านหลังของเขาอย่างอดใจไว้ไม่อยู่ ทีละรอยๆซูเจ๋อแข็งแกร่งมาก แต่เขาก็อ่อนโยนมากเช่นกันเฉินเสียนครางออกมาเบาๆ และคล้อยตามการเคลื่อนไหวของเขา เธอกดนิ้วลงไปบนแผ่นหลังกว้างและลูบผ่านข้อต่อกระดูกสันหลังของเขาทีละข้อๆในเวลานั้นเธออยู่ในภวังค์และรู้สึกว่าการดำรงอยู่ของซูเจ๋อคือผลงานชิ้นเอกที่สมบูรณ์ที่สุดของสวรรค์ขอบตาของเฉินเสียนร้อนผ่าว เธอพึมพำชื่อของเขาออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้หยุดซูเจ๋อเอ่ยอย่างคนกำลังคลั่งเล็กน้อย “อาเสียน เสียงเรียกของท่านทำให้ข้าแทบคลั่ง”พวกเขาต่างดึงดูดเข้ากันและกัน แค่มีป
