เธอจับชายเสื้อของเขา คลำหาไปจนทั่ว ซูเจ๋อค่อยๆ ตื่นขึ้น นัยน์ตาของเขาปนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “อาเสียน ท่านฉวยโอกาสตอนที่ข้าไม่ได้สติ ลวนลามข้าอย่างงั้นหรือ?”เฉินเสียนพูดขึ้นด้วยความร้อนใจ : “ท่านบาดเจ็บตรงไหนกันแน่! ทำไมท่านถึงไม่ยอมบอก!”“ก็แค่บาดแผลผิวเผิน”เฉินเสียนลูบคลำไปจนถึงแขนเสื้อของเขา จึงเพิ่งเห็นว่าทั้งแขนเสื้อของเขาเปียกชุ่มไปหมด เธอจึงรีบนำมาดม แล้วจึงพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่หนักหน่วงว่า :“เลือดไหลขนาดนี้ยังจะบอกว่าเป็นแค่บาดแผลผิวเผินอีกหรือ?”เธอลูบตั้งแต่แขนไปจนถึงไหล่ของเขา จนเจอกับพื้นผิวที่ไม่สมํ่าเสมอเฉินเสียนรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว เธอพูดขึ้นว่า : “ซูเจ๋อ อย่าเพิ่งหลับ ให้ข้าจัดการกับบาดแผลของท่านเสร็จก่อนค่อยหลับ ได้ยินหรือเปล่า?”“ได้ ข้าจะไม่หลับ”เธอจึงรีบฉีกชายเสื้อของตัวเอง แล้วออกไปเอาหิมะที่สะอาดห่อใส่ผ้า ละลายมันด้วยความอุ่นของฝ่ามือ นำมาทำความสะอาดบาดแผลที่มืดสนิทให้กับเขาเฉินเสียนกลัวว่าซูเจ๋อจะหลับไป เพราะไม่ว่าเธอจะทำยังไง ซูเจ๋อก็ไม่ร้องเจ็บแม้แต่นิดเดียวเธอจึงพูดกับเขาว่า : “บนร่างกายยังมีบาดแผลอื่นอีกหรือเปล่า?”935
“มีแต่ไม่ได้ลึกมาก เลือดหยุดไหลไปเองแล้ว”นิ้วมือของเฉินเสียนสั่นเทา พยายามข่มความเจ็บปวดในหัวใจไว้ : “เจ็บหรือเปล่าทำไมท่านไม่ร้องเจ็บเลย”ซูเจ๋อหัวเราะเบาๆ ไร้ซึ่งเสียง พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ท่านเคยได้ยินข้าร้องเจ็บตอนไหนกั
