ฉินเสียน ระวังตัวให้มากที่สุด!”เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : “หากทุกคนยังปลอดภัยดี ก็กลับมาเจอกันที่บ้านไม้ตีนเขาแห่งนี้”พูดจบ ฉินหรูเหลียงและเฮ่อโยวก็ได้วิ่งไปยังอีกทิศทางหนึ่ง ส่วนเฉินเสียนและซูเจ๋อเองก็ได้วิ่งไปอีกเส้นทางหนึ่งเช่นกันเมื่อคนกลุ่มนั้นไปถึงกระท่อมไม้หลังนั้น พวกเขาก็เห็นว่าไฟที่เพิ่งถูกดับไปยังมีความร้อนหลงเหลืออยู่ จึงรีบตามขึ้นเขาไปทันทีคนที่สามารถตามมาจนถึงที่แห่งนี้ได้ ถือว่าฝีมือไม่ธรรมดาแล้วเฉินเสียนจู่ๆ ก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งก่อน ตอนที่ถูกซุ่มโจมตีที่อาณาจักรเย่เหลียงในครั้งนั้น หากคนกลุ่มนี้เป็นเหมือนครั้งที่แล้ว ที่แต่ละคนต่างก็เป็นนักฆ่าฝีมือแกร่งกล้าจากวังหลวง และหากเธอและซูเจ๋อต้องปะทะกับพวกเขาจริงๆ ก็คงจะกินแรงเป็นอย่างมากทางขึ้นเขาเดินทางค่อนข้างลำบาก ในป่าที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะในช่วงกลางวันที่ผ่านมา924
เมื่อเข้าสู่ป่าแล้ว รอบๆ ก็เต็มไปด้วยความมืดสนิท จนไม่สามารถมองเห็นด้วยซํ้าไปเธอทำได้แค่เพียงตามซูเจ๋อไป วิ่งโดยที่ไม่รู้ทิศทางเลยแม้แต่นิดเดียวเฉินเสียนเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เหยียบยํ่าบนหิมะตามมาจากทางด้านหลังไม่รู้ว่าถึงที่ไหนแล้ว จู่ๆ ซูเจ๋อก็ชะงักฝีเท้าลงเฉินเสียนชนแผ่นหลังของเขาเข้าอย่างจังซูเจ๋อหันกลับมาพูดกับเธอว่า : “อาเสียน ท่านหลบอยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะล่อพวกมันไปทางอื่น”ที่ซูเจ๋อจู่ๆ ก็หยุดลง เพราะเขาเจอเข้ากับถํ้าถํ้าหนึ่
