ง ปากถํ้าถูกปกคลุมไปด้วยกิ่งไม้และต้นหญ้าที่ตายแล้ว บนกิ่งไม้ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะอีกที ซึ่งไม่สามารถสังเกตเห็นได้ง่ายๆและเขาเองก็ค่อนข้างมีความคุ้นเคยกับป่าบนเขานี้เป็นอย่างดีเมื่อก่อนที่แห่งนี้ก็ถูกใช้เพื่อหลบหลีกหนีศัตรู ตอนนี้เวลาผ่านไปนานมากแล้วถํ้าแห่งนี้ก็ยังคงอยู่ไม่รอให้เฉินเสียนได้โต้ตอบอะไร ซูเจ๋อก็ดึงเฉินเสียนตรงไปยังถํ้าแห่งนั้นในถํ้าถึงแม้ว่าอากาศจะค่อนข้างหนาวเย็น แต่รอบๆ เป็นหินทั้งหมด จึงค่อนข้างสะอาดซูเจ๋อพูดขึ้นว่า : “ท่านรอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจัดการพวกมันเสร็จแล้ว จะกลับมาหาท่าน อาเสียน ห้ามไปไหนอย่างเด็ดขาด ข้าจะกลับมาโดยเร็ว”925
ในถํ้ามืดสนิท เฉินเสียนมองไม่เห็นใบหน้าของเขา และไม่อาจมองเห็นสีหน้าของเขาด้วยแต่เสียงคำพูดของเขานั้น ถูกขยายดังก้องอยู่ในถํ้า เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรู้สึกปลอดภัยเขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็โน้มตัวลงมาหาริมฝีปากของเฉินเสียน จูบประทับแผ่วเบา ราวกับแมลงปอเล่นนํ้าก็ไม่ปาน ที่เพียงเดี๋ยวเดียวก็จากไปอย่างรวดเร็วเขาพูดขึ้นอีกครั้งว่า : “รอข้า”พูดจบ เขาก็หมุนตัวแล้วเดินจากไปทันทีแต่ชายเสื้อกลับหนักหน่วงซูเจ๋อหันกลับไปดู จึงเห็นว่าเฉินเสียนกำลังจับชายเสื้อของเขาอยู่เธอพูดขึ้นเสียงเบาว่า : “แค่นี้หรือ ท่านคิดจะทิ้งข้าไปหรือ?”“ข้าจะกลับมาอย่างแน่นอน”“หากท่านไม่กลับมาล่ะจะทำยังไง?” เฉินเสียนถามขึ้นซูเจ๋อจึงตอบกลับไปว่า : “ขอเพียงแค่รู้ว่าท่านปล
