อดภัยดี ข้าจึงจะไร้ซึ่งความกังวลและความกลัวใดๆ ข้าไม่ตายหรอก ข้ายังใช้ชีวิตไม่พอเลย”เฉินเสียนสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วจึงค่อยๆ คลายมือออก พร้อมกับพูดขึ้นว่า: “ข้ารู้แล้ว ท่านให้ข้ารอ ข้าก็จะรอ หากข้าติดตามท่านไปด้วย จะเกะกะขวางทางและเป็นภาระท่านเสียเปล่า ซูเจ๋อ ท่านไปเถอะ ข้าจะอยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนทั้งนั้น”คนกลุ่มนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หากล่าช้ากว่านี้แม้แต่นิดเดียวก็จะไม่ทันกาลดังนั้นซูเจ๋อจึงหันหน้ากลับไปแล้วออกจากถํ้าไปในทันที926
เขาได้ขยับต้นไม้ที่ตายแล้วมาปิดอำพรางปากถํ้าอีกที เมื่อออกมาข้างนอกแล้ว เขาก็สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด แล้วเหยียบขาทั้งสองข้างลงบนต้นไม้ เพื่อเขย่าหิมะที่อยู่บนต้นไม้ให้ร่วงหล่นลงมาปกปิดรอยเท้าในที่แห่งนี้ซูเจ๋อเหลือบตามองไปยังปากถํ้าอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังอีกทิศทางทันทีเขาตั้งใจผ่อนฝีเท้าลง เพื่อดึงดูดความสนใจให้คนพวกนั้นไล่ตามเขามาเฉินเสียนยืนอยู่ในถํ้าเนื้อตัวเย็นเฉียบ มือของเธอกำแน่นในแขนเสื้อนั่น ฟังเสียงฝีเท้าที่วุ่นวายค่อยๆ ไกลออกไปเรื่อยๆ จนเปลี่ยนทิศทางไปทางอื่นซูเจ๋อไม่อยากให้เธอได้รับอันตรายใดๆ แต่เธอเองก็ไม่ได้อยากจะให้ซูเจ๋อได้รับความอันตรายเช่นกันนี่นา
927
