แต่เมื่อมองดูท่าทางบนหลังม้าแล้ว ก็มีสีหน้าสงบนิ่งและเข้มขรึม และสายตาก็แสดงความคมชัดโดยไม่ได้ตั้งใจ พวกเขาคงไม่ใช่พ่อค้าธรรมดาแน่นอนซูเจ๋อขี่ไปข้างหน้า ตามด้วยเฉินเสียน ฉินหรูเหลียง และเฮ่อโยวพวกเขาแต่งตัวปลอม เปลี่ยนเสื้อผ้าและทรงผม ทั้งยังแต่งหนวดเคราจากนั้นได้ควบม้าผ่านกลุ่มม้านั้นโดยไม่สนใจพวกเขาใครก็ตามที่เห็นชายสี่คนมีหนวดมีเครา ก็จะคิดว่าไม่เกี่ยวข้องกับองค์หญิงจิ้งเสียนเลยเมื่อเกือบใกล้จะผ่านไปหมด ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มม้าก็หันหน้าและเหลือบไปมองที่หลังของทุกคน เขาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ เลย เขาจึงหันหลังกลับและพาคนของเขาเข้าไปในเมือง911
ทั้งสี่ขี่ม้าออกไปไกลโดยไม่ชักช้า บรรยากาศบนท้องถนนเริ่มหดหู่ลงหิมะยังเบาบางอยู่ใต้ดิน และถนนก็ค่อยๆ ถูกย้อมด้วยสีขาว เป็นหิมะที่ละลายไม่ทันเฮ่อโยวอดไม่ได้จึงพูดว่า “ตอนนี้ข้าพูดได้หรือยัง? เคราของข้าชอบทิ่มแทงจริงๆ! แทงจนปากข้าเจ็บไปหมด!”ไม่รอให้พวกเขาตอบ เขาก็ได้ดึงเคราออกทันที แล้วถอดหมวกและถอนหายใจด้วยความโล่งอก “มันทำให้ข้าหายใจไม่ออกจริงๆ และรู้สึกร้อนเล็กน้อยที่ใส่หนาแบบนี้ในคราวเดียว”เฉินเสียนไม่ได้ตื่นตระหนก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสกับเคราโบราณนี้เธอไม่รู้ว่ามันทำมาจากขนหมูดำหรืออะไรสักอย่าง มันแข็งมาจนไม่ไหวฉินหรูเหลียงมองไปที่เฉินเสียน และพูดว่า “ท่านสามารถดึงมันออกได้เช่นกันตัวเขายังรู้สึกถูกแทง อย่าว่าแต่ท่านเลย”ผิ
