ี้เธอควรจะหน้าม่อยคอตก รอยจูบยังไม่ได้ลบหายไปถ้าออกไปข้างนอกจะทำให้คนเห็นเรื่องตลก เช้าตรู่เช่นนี้ก็อดที่จะคิดถึงซูเจ๋อไม่ได้เฉินเสียนวางกระจกลงแล้วหันกลับมามองที่เสื้อเกาะอกกระโปรงยาวสีแดงที่เธอถอดเมื่อคืนนี้ได้กระจัดกระจายอยู่ข้างหน้าฉากกั้น ถ้าเสื้อผ้าจวนนี้มีลักษณะเหมือนเสื้อเกาะอกทั้งหมด และไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามเธอก็ไม่สามารถปกปิดมันได้เฉินเสียนนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองดูแป้งสีแดงทาแก้มที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง เครื่องแต่งหน้าแบบโบราณนี้ไม่ได้ดีไปกว่าเครื่องแต่งหน้าในตอนนี้และเหมือนกันที่ไม่มีอะไรที่จะปกปิดได้อย่างสมบูรณ์แบบเวลานี้ซูเจ๋อได้เคาะประตูสองครั้งแล้วถามว่า “อาเซียน ท่านตื่นหรือยัง?”893
เฉินเสียนพูดอย่างไม่ระวัง “ยังไม่ตื่น”“อาจจะตื่นแล้ว ข้าได้ยินเสียงจากด้านในของห้องของท่าน”เฉินเสียนได้ผลักแป้งสีแดงทาแก้มออกไป แล้วลุกขึ้นไปเปิดประตูเธอยืนอยู่ที่กรอบประตูในชุดนอนบางๆ ของเธอ มองดูซูเจ๋อที่นอกประตูพลางเม้มปากแล้วพูดว่า “ท่านรู้ว่าข้าตื่นแล้วยังจะถาม มันไม่ฟุ่มเฟือยเหรอ?”ซูเจ๋อหลับตาลงและจ้องมองไปที่คอของเธอเฉินเสียนพูดอีกครั้ง “ท่านคิดอย่างไร ทั้งที่รู้ว่าเมื่อคืนนี้เป็นการแสดง ท่านก็ไม่รู้จักทำให้เบาๆ หน่อย?”สมองร้อนขึ้นครู่หนึ่ง และคำพูดก็โพล่งออกมา ก่อนที่ซูเจ๋อจะมีปฏิกิริยา แต่ตัวเธอมีปฏิกิริยาขึ้นมาเอง ใบหูก็เริ่มแดงขึ้นดวงตาของซูเจ๋อแน่นและเขาพูดว่า “ตอนนั้นข
