ซูเจ๋อใช้นิ้วของเขาจับที่คางของเฉินเสียน และเอียงศีรษะของเธอเบาๆ เพื่อที่เขาจะได้เห็นคอด้านข้างของเธอรอยจูบที่คอด้านข้างยังคงลุกลามลงไป จนถึงกระดูกไหปลาร้าที่ผ้าปกคลุมไว้เมื่อเห็นว่ารอยจูบนั้นลึกมาก ซูเจ๋ออดไม่ได้ที่จะถามเบาๆ “เจ็บไหม?”เฉินเสียนหลับตาลง หูของเธอค่อยๆ แดงขึ้น และพูดว่า “ข้าจำไม่ได้”ตอนที่ซูเจ๋อจูบเธอเช่นนี้ เธอไม่สนใจว่ามันจะเจ็บหรือไม่ เพียงแค่รู้สึกว่าร่างกายอยู่ในเมฆในหมอก และทุกอย่างก็ถูกโยนออกจากไปแล้วเขามียาที่พกติดตัวและได้หยิบออกมาใช้ทาไปที่คอให้เฉินเสียน เหมือนคราวก่อนที่กำลังภายในหลอมรวมเข้าและกระจายได้เร็วขึ้นนิ้วของซูเจ๋อเลื่อนลงมาจนสุดและหยุดที่ขอบเสื้อของเฉินเสียน และพูดว่า“ยังมีบางส่วนอยู่ใต้คอ ต้องการทาไหม หากว่าท่านไม่ต้องการ ข้าจะไม่ทา”แต่เฉินเสียนคิดว่า ถ้าพรุ่งนี้จะสวมใส่ที่คล้ายกับชุดของวันนี้ หากว่าไม่ทายาพรุ่งนี้เช้าก็ไม่อาจจะปกปิดมันไว้ไม่ได้จากนั้นเธอก็คลายผ้าออก โดยเผยให้เห็นไหล่ เธอยกมือขึ้นเพื่อปลดขอบเสื้อขอบเสื้อที่อ่อนนุ่มก็ค่อยๆ ลื่น เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าและหัวไหล่นั้นคือบริเวณของเมื่อคืนที่ซูเจ๋อได้อาลัยอาวรณ์ และตอนนี้ก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว แม้ว่าจะทิ้งรอยจูบของเขาไว้ แต่มันก็สวยงามและน่าดึงดูดใจมาก883
เขาได้ทายาให้กับเธอ และอีกด้านได้พูดว่า “ในช่วงไม่กี่วันนี้ท่านไม่ยอมที่จะให้ข้าเข้าใกล้ท่าน และไม่ยอมที่จะพูดกับข้าเลยแม้แต่คำเดียว
