ูดกับท่านไปหนึ่งประโยคก็จะน้อยไปหนึ่งประโยค ทุกครั้งที่ข้ากอดท่านก็จะน้อยลงทุกครั้ง ทุกครั้งที่ข้าจูบท่านก็มักจะน้อยลงอีกทุกครั้ง”ในดวงตาของเฉินเสียนมีนํ้าตาอยู่ และพูดว่า “สิ่งที่ข้าคิดถึงคือทั้งชีวิต แต่ท่านคิดถึงคือแค่วันๆ”“ในทุกๆ วันนี้ ท่านยังมีเวลาที่จะเหินห่างกับข้า และมีเวลาที่จะโกรธข้าด้วยเมื่อข้าต้องพยายามงดเว้นการสร้างปัญหาและความลำบากให้กับท่านให้ได้มากที่สุด และความสามารถที่หลงเหลือ ก็ได้น้อยลงน้อยลงมากแล้ว”เฉินเสียนพูด “เหมือนว่าแต่ไหนแต่ไรข้าทำให้ท่านเสียเวลามิใช่น้อย”เธอไม่ได้ยินถึงความรู้สึกที่ปลอดภัยในคำพูดของเขา แต่เต็มไปด้วยพะวงในเรื่องผลได้ผลเสียส่วนตัวต่อเธอเพียงแค่นี้ เธอก็ไม่เคยที่จะละเลยเธอหายใจเข้าลึกๆ แล้วถามว่า “ทำไมยังต้องให้ข้าคิดให้ชัดเจน หากข้าต้องการตัดความสัมพันธ์กับท่าน แม้แต่เวลาท่านก็ไม่มีแล้วมิใช่รึ?”“แต่เช่นนั้นสามารถทำให้ท่านได้รู้สึกผ่อนคลาย”เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเปียกชื้น “ท่านไม่ใช่ข้า ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าจะรู้สึกผ่อนคลาย หากท่านไม่สามารถมีชีวิตที่ท่านหวังได้ มันเป็นเรื่องดีที่จะเข้าไปพัวพันกับท่านตลอดชีวิต”886
เธอสะอึกสะอื้น พูดพึมพำ “ข้าไม่ได้โทษท่านตั้งนานแล้ว ข้าแค่โทษตัวข้าเองถ้าไม่ใช่เพราะข้า ก็จะได้ไม่ทำให้ท่านกลายเป็นเช่นนี้ ข้าเกลียดตัวเองที่ไร้ประโยชน์มากแบบนี้”“ซูเจ๋อ เป็นเพราะข้าที่ไร้ประโยชน์มากแบบนี้ ท่านถึ
