งไม่สนใจทุกอย่าง”“ข้าเป็นแบบนี้มาตลอด ไม่เคยเปลี่ยน ไม่ใช่เพราะท่าน”นิ้วซูเจ๋อเช็ดใบหน้าของเธอ ที่เปียกไปด้วยนํ้าตา และพูดเบาๆ ว่า “ช่วงนี้ข้าทำให้ท่านร้องไห้อยู่เสมออาเสียน เป็นเพราะข้าไม่ดีเอง”เฉินเสียนพูด “ใช่ เป็นเพราะท่านไม่ดี ข้าก็ไร้ประโยชน์ ทั้งที่รู้ว่าท่านไม่ดี แต่กลับเป็นท่านเพียงคนเดียว”ซูเจ๋อจ้องแล้วพูดว่า “ข้าดีใจมาก ที่ได้ยินท่านพูดแบบนั้น”ซูเจ๋อเฝ้ามองเธอ ดวงตามืดมิดราวกับท้องฟ้าเมื่อเฉินเสียนมีปฏิกิริยา ก็ไม่สามารถเรียกคืนสิ่งที่พูดออกไปได้ เธอยังคงกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ละสายตาไปไม่มองไปที่เขา และพูดอย่างทื่อๆ ว่า “ดึกมากแล้ว ท่านกลับไปพักผ่อนเถอะ”ซูเจ๋อทายาให้เธอเสร็จแล้ว และเมื่อกำลังจะลุกขึ้นจากไป เฉินเสียนก็พูดขึ้นทันทีว่า “มีบางเรื่องต้องให้เวลาตัวข้าเองอาจจะคิดได้อย่างชัดเจน ถึงแม้คิดได้ไม่ชัดเจนก็ไม่เป็นไร เพราะตั้งแต่ต้นจนจบข้าไม่เคยที่จะเปลี่ยนความตั้งใจ”ร่างกายของซูเจ๋อได้อึ้งไปครู่หนึ่ง“ทั้งหมดที่ข้าทำได้ คือพยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพื่อที่ข้าจะได้ตามท่านทันไม่ว่าจะมืดหรือสว่าง ข้าจะเข้าไปพัวพันกับท่าน”เมื่อซูเจ๋อได้หันหน้าไปมองเธอ ก็เห็นว่าเธอนอนหันหลังให้เขาแล้ว887
เธอพูดเบาๆ อีกครั้ง “ต่อไปอย่าพูดว่าข้าจะรู้สึกผ่อนคลายถ้าทิ้งท่านไป ไม่มีวัน หากว่าจากท่านไป ข้าก็จะเป็นทุกข์มากขึ้น”รุ่งอรุณนอกหน้าต่าง ค่อยๆ สว่างเล็กน้อยเฉินเสียนได้ยินเสียงปิดประตูด
