บว่าน่าเศร้าที่ตอนที่เธอกำลังจะทำเสียงที่น่าอับอายต่อหน้าซูเจ๋อ เธอหน้าแดงและกรีดร้องออกมาไม่ได้ทักษะการแสดงของเธอแย่มากตั้งแต่เมื่อไหร่!เฉินเสียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองครั้ง เกือบจะร้องไห้ และกล่าวด้วยเสียงตํ่าว่า “ข้าควรทำอย่างไร ข้าไม่สามารถครางมันออกมาได้….”ทหารยามข้างนอกคงได้ยินเสียงเอี๊ยดจากเตียงและคงจะรู้ว่าข้างในจะเกิดอะไรขึ้นพวกเขาไม่รีบเข้าไปเพราะกลัวว่าจะทำลายเรื่องดีๆ ของผู้พิทักษ์เมืองแต่ทหารยามไม่แน่ใจนักและไม่ได้ออกไป แต่ถามอีกครั้งว่า “ใต้เท้าอยู่ข้างในหรือไม่?”ตราบใดที่พวกเขาไม่พูดอะไร เพื่อความปลอดภัยของผู้พิทักษ์เมือง ทหารยามเหล่านี้จะรีบเข้าไปโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใดซูเจ๋อกล่าวว่า “ถ้าท่านไม่คราง เราจะถูกเปิดเผยแล้วนะ”เฉินเสียนเทหมดหน้าตัก เปิดปากของเธอและครางออกมาซูเจ๋อกล่าวว่า “เสียงเบาเกินไป”872
เธอกรีดร้อง กรีดร้องดังขึ้นมันเป็นเพียงว่าหลังจากนี่ค่อนข้างรีบและเธอก็กรีดร้องอย่างนุ่มนวลและบูดบึ้งหัวใจของซูเจ๋อเต้นแรง“อาเสียน ท่าน…ต้องเป็นธรรมชาติมากขึ้น”ทันทีที่เสียงของซูเจ๋อพูดออกมา เขาก็ดูดคอของเฉินเสียนทันทีเฉินเสียนจ้องมองและอ้าปากค้างโดยไม่ได้เตรียมตัวในขณะนั้นดูเหมือนว่าวิญญาณตัวเองถูกดูดออกไปก่อนที่เธอจะปิดปากและกัดฟัน เธอก็ได้ยินเสียงครางเบาๆ จากลำคอของเธอทหารยามนอกบ้านยังคงไม่ขยับเขยื้อน ยังไม่ออกไปซูเจ๋อพูดกับเธอด้วยเสียงตํ่าว่า “เสียงยังเบาเกินไป อาเสียน
