ท่านต้องการให้ข้าใช้ร่างกายหรือไม่”จูบของซูเจ๋อที่คอและกระดูกไหปลาร้าของเธอนั้นอบอุ่นและลึกลํ้าตามมาด้วยเสียงสั่นของเตียง ความรู้สึกอับอายอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนและไม่อาจบรรยายได้กระทบใบหน้าของเฉินเสียน และแก้มของเธอก็แดงเสียงในปากนั้นละเอียดเธอเอื้อมมือออกไปกอดศีรษะของซูเจ๋อ ปิดหูด้วยมือของเธอ และพูดด้วยลมหายใจที่วุ่นวาย “ท่านอย่าฟัง”ซูเจ๋อเกร็งและพูดอย่างแผ่วเบา “อืม ข้าจะไม่ฟัง”873
หลังจากนั้นเฉินเสียนยังคงจับหัวของซูเจ๋อ ปากของเธอครางเสียงแหบเสียงของเธอดังขึ้นเรื่อยๆ ผสมกับเสียงของเตียงไม้ และแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆในเวลานี้ ทหารยามที่อยู่นอกประตูก็เชื่อแล้วไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นในห้อง แต่ชายหญิงรุนแรงเกินไปจึงไปกดโดนกระดิ่งนํ้าเสียงของซูเจ๋อสงบ นํ้าเสียงของเขาเปลี่ยนไป ราวกับว่าเขาใจร้อนและมีความสุข และเขาก็ตะโกนออกมาด้วยเสียงของ ผู้พิทักษ์เมืองว่า “ตอนนี้ไม่เห็นหรอว่าข้ากำลังยุ่ง ออกไป!”แม้ว่าเขาจะจงใจเปลี่ยนเสียงของเขา แต่เฉินเสียนรู้ว่าไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนไปอย่างไร คนคนนี้ก็คือซูเจ๋อสิ่งที่เขาพูดออกมาเพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอหน้าแดงและหัวใจเต้นแรงซูเจ๋อทำนํ้าเสียงของผู้พิทักษ์เมืองได้ดีมากยิ่งผู้ชายอย่างผู้พิทักษ์เมืองหัวเราะในตอนกลางวันมากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสที่เขาจะดังสนั่นในตอนกลางคืนมากขึ้นเท่านั้นเป็นผลให้ทหารยามด้านนอกไม่ได้ระแคะระคายแม้แต่น้อย พวกเขารีบมาแล้วรีบถอยกลับขณะท
