การดิ้นต่อสู้ของผู้พิทักษ์เมืองก็ค่อยๆ หยุดลงเมื่อซูเจ๋อหยิบม้วนผ้าออกจากปากของเขาอีกครั้ง เขาก็ไม่สามารถพูดได้ เขาไม่สามารถขยับได้ มีเพียงดวงตาของเขาเท่านั้นที่สามารถขยับและจมูกของเขาสามารถหายใจได้ซูเจ๋อถามเฉินเสียนอย่างเงียบ ๆ ซึ่งอยู่ข้างๆเขาว่า “ถ้าเป็นท่าน ท่านจะทำอย่างไร?”เฉินเสียนมองลงไปที่ผู้พิทักษ์เมืองและพูดว่า “ข้าจะหักคอเขา”ผู้พิทักษ์เมืองจ้องที่เฉินเสียนด้วยความตกใจและหวาดกลัวเขาคิดว่าเฉินเสียนกำลังส่งเขาไปที่ประตูขึ้นสวรรค์ในคืนนี้ แต่เขาไม่ได้คิดว่าเธอจะมาที่นี่เพื่อฆ่าตัวเขาซูเจ๋อไม่พูดอะไร เขาเอาผู้พิทักษ์เมืองขึ้นมา ดูเหมือนจะเบาเหมือนลม แต่ผู้พิทักษ์เมืองนั้นอ้วนมาก เขาจะยกเขาได้อย่างไรถ้าเขาไม่มีกำลังตั้งแต่ต้นจนจบ เขาใช้มือเพียงข้างเดียวในการเคลื่อนผู้พิทักษ์เมืองซูเจ๋อวางผู้พิทักษ์เมืองลงบนเตียงซูเจ๋อดึงม่านอุ่นข้างเตียงและกล่าวว่า “อาเสียน ไปเอากาต้มนํ้าบนโต๊ะมา”868
กาต้มนํ้าเต็มไปด้วยนํ้า และเฉินเสียนมอบให้ซูเจ๋อ ซูเจ๋อนำม่านอุ่นข้างเตียงวางแผ่บนใบหน้าของผู้พิทักษ์เมืองและเทนํ้าลงในกาต้มนํ้าเพื่อแช่ม่านทันใดนั้นผู้พิทักษ์เมืองหายใจเข้า และรู้สึกหายใจลำบากเล็กน้อย หน้าอกของเขาก็เริ่มสั่นขึ้นลงความรู้สึกกำลังจะตายทำให้เขาหวาดกลัวอย่างมาก รู้ว่าคนของเขาอยู่ในเรือน แต่เขาเปล่งเสียงไม่ออกเขายืดร่างกาย กล้ามเนื้อขาบิดเล็กน้อย และเคลื่อนไหวลำบากมาก แต่เขายังคงพยายา
