ับยาที่เจ้าบังเอิญได้มานั้น อาจจะเป็นของจริงก็ได้” ผู้อาวุโสเหมิงโบกมือเบาๆ ศิษย์น้อยด้านหลังก็รีบนำขวดกระเบื้องใบหนึ่งมามอบให้หลี่ลี่ทันที
“ข้าละอายใจยิ่งนัก ที่ตำรับยาสามารถปรุงสำเร็จได้ ล้วนอาศัยฝีมือปรุงยาของผู้อาวุโส ข้าเพียงแค่โชคดีเท่านั้น” หลี่ลี่ประนมมือยิ้มๆ แต่ไม่ได้รับขวดยานั้น
ผู้อาวุโสเหมิงหรี่ตาเล็กน้อย ยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้านี่พูดเก่งจริงๆ ทำไมไม่รับล่ะ? หรือว่าคิดว่าน้อยไป? ถ้าผ่านการทดลองแล้ว สรรพคุณของยานี้ไม่ด้อยไปกว่าตำรับเดิม เจ้าก็ถือว่าทำความดีความชอบครั้งใหญ่ ตอนนั้นรางวัลจะไม่ขาดตกบกพร่องแน่”
ยาเสริมกระดูกสำเร็จ ผู้อาวุโสเหมิงอารมณ์ดีมาก เห็นกลเล็กๆ น้อยๆ ของหลี่ลี่ก็รู้สึกสนุกสนาน
“ผู้อาวุโสเหมิงเห็นแจ้ง หลิวเหมยเอ๋อร์วรยุทธ์ต่ำต้อย ข้าอยากขอสักสองสามเม็ดให้เขาด้วย” หลี่ลี่รีบยิ้มกว้างกล่าวทันที
“หึ!” ผู้อาวุโสเหมิงมองหลี่ลี่อย่างล้อเลียน แล้วโบกมืออีกครั้ง เด็กรับใช้ก็นำขวดยาอีกใบมามอบให้
ขณะที่หลี่ลี่ยิ้มรับยาเสริมกระดูกและกำลังจะขอตัว ผู้ดูแลไป๋ก็รีบเดินเข้ามา
“ผู้อาวุโส ท่านผู้บัญชาการตวนและผู้ดูแลหูมาถึงแล้วขอรับ” ผู้ดูแลไป๋เดินมาหน้าผู้อาวุโสเหมิง กล่าวอย่างนอบน้อม
“ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ” ผู้อาวุโสเหมิงพยักหน้าเบาๆ
หลี่ลี่ถอยออกมาพร้อมกับผู้ดูแลไป๋ ไม่รู้ว่าผู้อาวุโสเหมิงเรียกหูหยุนซานมาทำไม ในใจรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย แต่มีงานต้องทำ จึงขอหินวิญญาณจากผู
