ักเหล่าอาณาปราชาราษฎร์ เป็นเขาที่ฝึกอบรมกับปั้นขึ้นมาทีละก้าวๆ แต่ถึงอย่างไรเขาก็มีความจิตตกหดหู่ความรู้สึกอย่างนั้น คล้ายกับนำสิ่งที่รักมากมายของตัวเอง สิ่งของที่ใจดวงหนึ่งรักมากต้องการยึดใช้เพียงลำพังและเสพสุขเพียงลำพังตัดแบ่งมันมอบให้กับผู้อื่นบางทีอาจจะโดยส่วนใหญ่เลยหลังจากนี้เป็นต้นไป เธอก็มีเหตุผลครั้งหนึ่งที่จะไม่ทำเพื่อเขาอีกสิ่งนี้สำหรับเขาแล้ว ไม่ใช่สิ่งที่โหดเหี้ยมไหนเลยเพียงแต่ความโหดเหี้ยมอย่างนี้ เป็นตัวเขาเองที่ยินยอมสมัครใจยัดมันมาบนตัวของตัวเอง“ไม่มีทางทอดทิ้งพวกเขา ไม่มีทางพลั้งปากต่อพวกเขา”เฉินเสียนละเมอพูดเสียงแผ่วเบา“หากมีวันหนึ่ง ข้าไม่มีทางเชื่อใจท่านอีกล่ะ จะทำอย่างไร?”ซูเจ๋อกล่าวอย่างสง่างามว่า“ไม่ทำอย่างไร ข้ายังคงเชื่อใจท่านเหมือนเดิม”เฉินเสียนพิงกับรถม้า เงยหน้าเล็กน้อย มองไปทางท้องฟ้ามืดมิดที่ว่างเปล่านานมากซูเจ๋อรอไม่ไหวให้เธอพูดอีก เคลื่อนไหวฝีเท้า แล้วกล่าวขึ้นว่า“ดึกมากแล้ว ท่านรีบพักผ่อนเถิด ข้าไม่รบกวนแล้วล่ะ”834
“ซูเจ๋อ”ซูเจ๋อหยุดร่างกายไว้นิ่งเฉินเสียนกล่าวขึ้นว่า“บางทีขอให้ท่านคิดเพื่อตัวเองบ้าง ได้หรือไม่?”ซูเจ๋อตอบกลับว่า“ได้ ข้าจะพยายามนะ”วันต่อมาหลังจากฟ้าสาง เฉินเสียนทำตามที่ซูเจ๋อกล่าวไว้เมื่อคืนนี้ ตั้งใจจะเข้าเมือง และทิ้งคำพูดไว้ให้ผู้ลี้ภัย ให้พวกเขาอยู่ด้านนอกเมืองอดทนรอเธอสามวันเธอจะพยายามคิดหาวิธีเปิดประตูเมืองออกอย่างแน่นอน สามารถ
