่าเกรงขามเสียจริงนะ”หน่วยคุ้มกันเมืองและทางนํ้ากล่าวขึ้นว่า“องค์หญิงจิ้งเสียนไม่เข้าใจ สถานที่ที่มีปัจจัยยํ่าแย่สร้างบุคคลที่ชั่วช้าสับปลับขึ้นมา ช่วงเวลาที่วิกฤตเกิดความวุ่นวายมีเพียงวิธีการที่ไม่ธรรมดาถึงจะสามารถสั่งสอนลงโทษพวกเขาได้”เหล่าผู้ลี้ภัยที่อยู่ด้านล่างกล้าที่จะโมโหแต่มิกล้ากล่าววาจาออกมาแววตาเฉินเสียนอึมครึม กล่าวขึ้นว่า“ใต้เท้าไม่เอาใจใส่พวกเขา หรือว่าจะปล่อยไม่รู้ไม่ชี้ให้พวกเขาอยู่นอกเมืองแล้วเกิดเองตายเองหรือ?”หน่วยคุ้มกันเมืองและทางนํ้ากล่าวขึ้นว่า“การรับอาณาปราชาราษฎร์ในเมืองมีขอบเขตจำกัดพ่ะย่ะค่ะ เวลานี้มีความอดอยากขาดแคลน อาณาปราชาราษฎร์ที่อยู่ในเมืองก็ยังดูแลเอาตัวเองไม่รอดเลยพ่ะย่ะค่ะ จะสามารถเพิ่มคนเข้าไปอีกได้อย่างไรเล่า ขอให้องค์หญิงจิ้งเสียนเห็นอกเห็นใจด้วยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมก็มิได้มีทางเลือกพ่ะย่ะค่ะ ”“ดีจริงนะ มิได้มีทางเลือก ”เฉินเสียนกล่าวว่า “แต่ข้าอยู่ในเมืองหลวงได้ทราบว่า เจียงหนานเป็นสถานที่อุดมสมบูรณ์ พ่อค้าเดินทางไปมาค้าขายต่างถิ่นและคนที่มาท่องเที่ยวมากมายนับไม่ถ้วน โรงเตี๊ยมในเมืองมากมายราวกับหลังฝนตกแล้วจะมีหน่อไม้ผุดตอขึ้นมา ในเมื่อเวลานี้มีความอดอยากขาดแคลนโรงเตี๊ยมน่าจะไม่มีแขกอะไรมาพักหรอก ว่างก็ว่างอยู่ น่าจะลองนำมาทำเป็นที่พักให้ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ดูนะ ให้พวกเขาบังลมหลบฝน เป็นบุญกุศลอย่างหนึ่ง”828
หน่วยคุ้มกันเมืองและทางนํ้าสีหน้าเปลี่ยนสี
