เมื่อพูดอย่างนี้แล้ว ซูเจ๋อจึงลุกขึ้นหลีกทางให้เฉินเสียนคาดเดาได้ว่าเขาจะพูดเรื่องอะไร เลยพูดก่อนว่า “ถ้าเป็นเมื่อก่อนท่านคงต้องคิดว่าข้าใจวางแผนจงไว้นานแล้ว ทำภาพลักษณ์ของหลิ่วเหมยอู่ในใจของท่าน แต่ว่าข้าก็ไม่ได้อะไร ข้าเคยพูดไว้ว่าสักวันข้าจะฉีกหน้าที่แท้จริงของนางออกมา”เธอเลิกคิ้ว มองไปที่ฉินหรูเหลียง“แน่นอน ว่าท่านสามารถเลือกที่จะเชื่อสองพี่น้องนั่น ไม่จำเป็นต้องมาเชื่อข้า”“เพราะว่าท่านทำแค่เรื่องที่ท่านควรทำ ไม่ได้สนใจว่าข้าจะเชื่อหรือไม่เชื่อตั้งนานแล้วใช่หรือไม่？”สายตาของฉินหรูเหลียงดูเศร้าโศก แล้วถอนใจหายออกมา“ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อน ตอนที่ท่านต้องการให้ข้าเชื่อใจท่านมากที่สุดนั้น ข้ากลับไปเชื่อหลิ่วเหมยอู่ ไม่มีสักครั้งที่จะเคยเชื่อใจท่าน”เฉินเสียนยิ้มออกมาเบาๆ แล้วพูดว่า “ถึงอย่างไรมันก็เป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้วแต่ข้าก็ยังคงเลือกที่จะทำเช่นนี้ ไม่ใช่เพื่อการแก้แค้น แต่อยากให้ท่านได้เห็นอย่างชัดเจน หลิ่วเหมยอู่ไม่ใช่คนที่มีคุณค่ามากพอ”แต่ความผิดพลาดที่เขาเคยทำพลาดไปนั้น ไม่มีทางที่จะสามารถกลับมาชดเชยได้เฉินเสียนไม่สามารถหันหลังกลับไป แล้วก็ไม่สามารถให้โอกาสเขาได้อีกครั้งเมื่อก่อนฉินหรูเหลียงมักคิดว่า เฉินเสียนไม่ต้องการให้เขาปกป้องนาง805
ทันใดนั้นเขาก็เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง จริงๆแล้วไม่ใช่ปัญหาที่ใครจะปกป้องใคร แต่ว่าตั้งแต่ตอนเริ่มแรก ระหว่างพวกเขาสองคนไม่มีความเชื่อใจกันเลยแ
