ม้แต่น้อยเขาไม่เคยเชื่อใจนางมาก่อนเขานำความเชื่อใจที่เขามีทั้งหมดมอบให้กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง แต่ว่าผู้หญิงคนนั้นหลอกลวงเขามาโดยตลอดจนถึงวันนี้ฉินหรูเหลียงรู้สึกว่ามันน่าตลก แล้วยังรู้สึกเศร้ารันทดอีกด้วยตาเขาเริ่มแดง เบ้าตาเริ่มชุ่มฉํ่ามองไปที่เธอ พูดด้วยนํ้าเสียงตํ่าอย่างจริงจังว่า“เฉินเสียน ข้าทำผิดต่อท่าน ท่านไม่เลือกข้า ไม่ชอบข้า นั้นก็ถูกต้องแล้ว เพราะข้ามันเป็นเพียงคนสารเลว”เฉินเสียนรู้สึกมึนงง นึกย้อนถึงอดีตที่ผ่านมา ใครจะไม่รู้สึกปลงอนิจจังเบ้าตาของเธอก็เริ่มร้อน เธอจึงเคลื่อนสายตาออกไปมองพระอาทิตย์ในลานแล้วพูดว่า “คำขอโทษท่านนั้นยังไม่สาย ข้าจะรับไว้”“จากนี้ไป ถ้าข้าได้รับโอกาสในการได้ชดเชยบ้าง ข้าจะทำให้สุดกำลัง”วันที่สอง ทหารติดตามทำความสะอาดที่พักทั้งหมด ทุกคนต่างพร้อมกันเคลื่อนทัพออกจากเมืองจิงเดิมทีตั้งใจจะเดินทางออกจากที่นี้อย่างเงียบๆ แต่ไม่รู้ว่าข่าวการเดินทางนั้นปราชาชนในเมืองรู้กันได้อย่างไรหน่วยคุ้มกันเมืองและทางนํ้าได้พาปราชาชนทั้งเมืองมาส่งอย่างรู้สึกอาลัยอาวรณ์806
บ้านเรือนปราชาชนนั้นขัดสนเรื่องอาหารการกิน แต่ยังนำอาหารที่ดีที่สุดในครอบครัวมาทำเป็นอาหารแห้งเพื่อมาส่งให้พวกเขา หวังว่าพวกเขาสามารถนำติดไปกินระหว่างทางได้เฉินเสียนจะแข็งใจหยิบเสบียงอาหารของพวกเขามาได้อย่างไร พวกเขาคงยังต้องใช้ชีวิตในช่วงวันที่หนาวที่สุดในฤดูหนาวต่อไปอีกสุดท้ายเฉินเสียนก็ไม่ได้เอาอะ
