ห้ฉินหรูเหลียงที่เพิ่งกลับมานั้นก็รู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างเฉินเสียนกลับเข้าห้องแล้ว ฉินหรูเหลียงมองไปที่ซูเจ๋ออย่างเคร่งขรึมแล้วพูดว่า “เจ้าทำอะไรกับนาง？”ดวงตาของซูเจ๋อสีดำเหมือนนํ้าหมึก ไม่มีความเศร้าโศก พูดอย่างหน้าตาเฉยว่า “ถ้าทำอะไรขึ้นมาจริงๆ เวลานี้ถ้าท่านแม่ทัพฉินอยากห้ามแล้วจะมาห้ามทันหรือ？”ฉินหรูเหลียงพูดอย่างตรงประเด็นว่า “ถ้าเจ้าไม่ได้ทำอะไรนาง ทำไมนางจึงเย็นชากับเจ้า”“ในกรณีนี้มันเป็นเรื่องของข้ากับนาง ไม่เกี่ยวอะไรกับแม่ทัพฉิน”เมื่อเฉินเสียนถึงห้องจึงถอดผ้าพันคอออก แล้วส่องกระจกดู พบว่ารอยจูบที่คอนั้นมันเห็นได้ชัดเจนมาก787
ถ้ารอยไม่หายในช่วงสิงสามวันนี้ ไม่ช้าก็เร็วเฮ่อโยวก็น่าจะจับได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นเฉินเสียนอดไม่ได้ที่จะกังวลอยู่กับตัวเอง ว่าตอนที่อยู่ในหมู่บ้านนั้นก็ไม่ได้ดื่มเหล้าอะไรมาก หรือว่าตอนที่อยู่กับซูเจ๋อเพียงลำพังเห็นได้ชัดว่าตอนนั้นยังมีปัญหากับเขาอยู่ยังไม่ได้จัดการปัญหานั้นเลย ทำไมถึงปล่อยให้เขามาจูบตัวเองได้ แล้วรอยจูบนั้นยังคงอยู่ชัดเจน！หรือว่าในสายตาของซูเจ๋อนั้น จริงๆแล้วไม่ได้ถือว่าเป็นปัญหาอะไร เรื่องที่เขาตัดสินใจแล้ว ถ้าอยากจะทำให้บรรลุเป้าหมายแล้วก็ต้องทำมันจริงๆแม้ว่าทำเฉินเสียนอาจจะเกลียดเขาได้ดังนั้นซูเจ๋อเมื่อมีเป้าหมายที่แข็งแกร่ง เขาไม่ได้มีความปัญหาอะไร ตอนนี้มีเธอเพียงคนเดียวที่ต่อสู้กับปัญหานั้น ยากที่จะรับมือกับมันได้แต่ว่า เฉินเ
