สียนนั้นจะไปเกลียดได้อย่างไร จะกลัวว่าซูเจ๋อเป็นคนที่ไม่ดีที่สุดบนโลกได้อย่างไรแต่ว่าเขากลับเป็นคนที่ดีที่สุดในโลกสำหรับเธอเวลานั้นประตูห้องก็ดังขึ้นเฉินเสียนจึงพันคอปิดไว้อีกครั้ง แล้วลุกไปเปิดประตูคนที่ไม่อยากให้มาคนนั้นก็คือซูเจ๋อเฉินเสียนก้มหน้าลงโดยไม่มองเขาแล้วพูดว่า “เจ้ามีเรื่องอะไรหรือ？”ซูเจ๋อพูด “ท่านแม่ทัพฉินมองอยู่ห้องด้านข้าง ท่านให้ข้าเข้าไปก่อนแล้วค่อยคุยกัน ”788
เฉินเสียนหยุดนิ่ง แต่ก็ให้เขาเข้ามา จึงพูดว่า “เข้ามาสิ”เมื่อซูเจ๋อเข้าห้อง แล้วจึงเงยหน้าชำเลืองมองฉินหรูเหลียงที่ยืนอยู่ตรงประตูนั้น ราวกับเหมือนเป็นการยั่วยุอย่างไรอย่างนั้น แล้วค่อยๆปิดประตูให้สนิทซูเจ๋อยืนอยู่ด้านหน้าของเฉินเสียนสักครู่ จึงยืนมือไปแกะผ้าที่พันคอของเธอออก แต่น่าเสียดายที่เฉินเสียนนั้นหลบได้ก่อนซูเจ๋อพูด “ขอโทษ คืนนั้นข้าไม่ได้มีระดับหนักเบา จึงทำแรงไปหน่อย เลยทำให้ท่านรู้สึกไม่ดี”ใบหูของเฉินเสียนร้อนผ่าว แล้วพูดว่า “เรื่องมันผ่านไปแล้วยังจะมาพูดอีกมันจะมีประโยชน์อะไร？”“ข้าเอายามาให้ คิดว่าน่าจะมีประโยชน์” ซูเจ๋อหยิบยาออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วส่งให้นาง “วันนี้ทาสองครั้ง คืนนี้ค่อยทาอีกสองครั้ง พรุ่งนี้รอยก็น่าจะค่อยๆหาย”เฉินเสียนชำเลืองมองยาที่อยู่ในมือเขา รับมาอย่างไม่เกรงใจเรื่องที่เธอยังกลุ้มใจว่ารอยแดงยังไม่หายไปเมื่อครู่นั้น ซูเจ๋อมองเธอก็รู้ได้อย่างชัดเจน รู้ว่าเธอต้องการอะไรมากที่สุดก
